Κόκκινο… Ενός λουλουδιού… με ή χωρίς αγκάθια. Της νοσταλγίας ενός αμοίραστου δειλινού. («Κόκκινο», Κική Γκόβαρη, https://www.logografis.gr )

 Κόκκινο…

Της συστολής.

Του πόθου.

Του έρωτα.

Της ηδονής.

Και της αγάπης ακόμη.

Κόκκινο…

Του “Μη…”

Του “Σταμάτα!”

Του “Απαγορεύεται!”

Κόκκινο…

Της επισήμανσης.

Της διόρθωσης.

Της επισφράγισης.

Κόκκινο…

Της φωτιάς.

Και της “φωτιάς”.

Ακόμη και της κόλασης.

Κόκκινο…

Ενός λουλουδιού…

με ή χωρίς αγκάθια.

Της νοσταλγίας ενός αμοίραστου δειλινού.

Των σύννεφων του νοτιά.

Της καλοκαιρινής πανσελήνου.

Του κοκκινολαίμη πάνω σε χιονισμένο κλαδί.

Κόκκινο…

Των κλαμένων ματιών.

Των δαγκωμένων χειλιών.

Μιας γρατζουνιάς στην πλάτη.

Ενός χαστουκιού στο μάγουλο.

Κόκκινο…

Της ζωής.

Πινελιές σε φόντο ασπρόμαυρο.

Αλήθεια ποια είναι τ’ αντίθετά του, όταν το ίδιο είναι μια αντίθεση;

https://www.logografis.gr

Ακούραστη η γαλήνη του καλοκαιριού...

 Ακούραστη η γαλήνη του καλοκαιριού

Σε πιάνει απ’ τη μασχάλη
Σαν να είσουνα παιδί
Και σε σηκώνει

Να δεις όλη τη θάλασσα
Όλον τον ουρανό
Και να σκιρτήσει ο στοχασμός σου

Χωρίς βιασύνη να κοιτάξεις βαθιά
Την όρθια γη
Στον όρθρο της ψυχής σου

Γιώργος Σαραντάρης

 Ό,τι φέρνει η θάλασσα απ’ έξω

κι ό,τι παίρνει η ζωή,

αντάρα ή αύρα

αλήθεια και μάκρος,

το μαθαίνει απ’ την πηγή της ασυγκινησίας.

Χειμώνα καλοκαίρι φεγγαροπρόσωπη στο κάδρο.

Κική Δημουλά

 

(«Ασυγκινησία», ποιητική συλλογή: Το λίγο του κόσμου. Εκδ.  Ίκαρος, Ποιήματα Η΄ Έκδοση).

https://www.fractalart.gr/kiki-dimoyla-oi-thalasses-ton-poiiton/

Καλοκαίρι 

Βυθός της θάλασσας

γεμάτος όνειρα

που ταΐζουν χειμώνες

και αφήνουν

αλμυρή γεύση στο στόμα

το ξημέρωμα.

(Ταξιάρχης Χαλάτσης,

από τη συλλογή «Σιωπή που μιλά», εκδόσεις Ιωλκός, 2022)

https://www.fractalart.gr/gia-to-kalokairi-okto-poiitikes-fones/

 

Προχωρώντας ενάντια στον ορίζοντα -όλο Φως- αισθανόμαστε το μονάκριβο ταξίδι της ζωής ...

Η ΖΩΗ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΦΤΕΡΟ

(Γιώργος Σαραντάρης)

Η ζωή σου είναι φτερό
Και μονάκριβο φτερό για μονάκριβο ταξίδι
Είσαι ο ευλογημένος ψυχογιός
Και δεν ξέρεις το παιχνίδι της ψευτιάς
Που σαλεύει εμάς τα φρένα
Και δεν ξέρεις
Από κομπορρημοσύνη
Ενώ εσύ υψώνεσαι
Εμείς δουλεύουμε το κύμα
Μας χρειάζεται η θάλασσα
Για να αιστανθούμε τη ζωή μας
Το ύφος της θάλασσας
Μας σηκώνει απ’ τη γη
Μας χαρίζει πορεία
Μας σπρώχνει ενάντια στους ανέμους
Ενάντια στον ορίζοντα
Έτσι με τα χέρια ανοικτά
Με στήθος που το χτυπούν οι γλάροι
Με πρόσωπο που γίνεται φως
Το φως της ημέρας
Το φως της δικής σου χαράς
Ευλογημένε φίλε.

Η ζωή μου σαν ένα πλοίο

(Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ)

Η ζωή μου σαν ένα πλοίο·

ο έρωτας η θάλασσα τριγύρω.

Εσύ, ακουμπισμένος στην κουπαστή

γέρνεις το βλέμμα ως ο βυθός

να μοιάζει πως πηδά

για να σε συναντήσει μες στα μάτια…

Χάνονται στ’ αμπάρι

οι παλιές φωνές

όπως το δελφίνι σου απαλό,

ολόδροσο στου λόγου τα παιχνίδια,

βοηθάει με θείες ψευτιές

τα ιστία που μας πάνε.

Αρμενίζοντας δεν έχω τίποτα

να χάσω ή να κερδίσω

γλιστράω με τον ελάχιστο χρόνο μου

πάνω απ’ τους δαιδάλους με τα φύκια

όπου οι πνιγμένοι σέρνονται

σε μεταθανάτιους περιπάτους.

Η ζωή μου σαν ένα πλοίο·

στην κρύα κουβέρτα

ώρες κατάμονη

μες στο μυαλό μου

γλείφω τα μέλη σου

ως το πρωί που ξημερώνομαι

σε γνωστά λιμάνια:

«Τό πρώτο φιλί»

«Η άπληστη αγάπη»

«Η ανία»

«Ο χωρισμός»

τοπωνύμια με τη λίγη πειστικότητα

που έχει η πείρα όλη.

Ω, μπές μέσα μου

και τράβα με

σ’ όσα ναυάγια σχεδίαζες έψές

γλυκά χαμογελώντας μες στον ύπνο σου,

με το ’να χέρι χαμηλά

το άλλο στήν καρδιά

σαν να μιλούσες τρυφερά

με τα τελώνια.

Κι όπως φωτισμένα

τα βραδινά νησιά

καρφώνουν τις πόρπες τους στή νύχτα,

θε να με σκίζεις με τά δικά σου τά κουπιά

θε να μέ πλές γιά τελευταία φορά,

πριν πέσει το σκοτάδι μου

και τα κατράμια δάκρυά μου

χυθούν στό φως σου όλο επάνω.

https://www.documentonews.gr/article/h-zoi-moy-san-ena-ploio/

 Νίκος Καρούζος

 Ένα έρημο άνθος

Βαθύτερο απ᾿ την αγάπη και την ταραχὴ

που φέρνει μέσ᾿ στο στηθος η επιθυμία

ζει στο θαλάσσιο βράχο έν᾿ άνθος ολομόναχο.

Ποιο φωνὴ τὸ κυρίεψε και μοιάζει σαν να δείχνει

την άγνωστη γαλήνη με μικρὰ χρώματα…

Είναι βγαλμένο στους κινδύνους της χαρας

αμέριμνο σαν ιδέα.

https://itzikas.wordpress.com/2015/03/14/

" Ένας δρόμος η Ιθάκη", {Ελένη Σωφρονίου Στρατή} ... """Τόσα νησιά, τόσοι βυθοί, τόσες Ιθάκες κι όμως δεν έφτασες ποτέ σου στην καρδιά σου στ’ άδεια λιμάνια σου γυρόφερναν οι βάρκες κρατώντας πάντα κλειδωμένα τα κλειδιά σου.""" https://www.ekdoseisglauka.gr/poiisi-enas-dromos-i-ithaki/

 

Πάλι ανοίγεις χίλιους χάρτες στα σκοτάδια
κι εκεί στην άκρη του σταθμού κάτι γυρεύεις
μα όλο φτάνει η ζωή με χέρια άδεια
κι εσύ προσμένοντας, τον χρόνο σου ξοδεύεις.

Πάλι βυθίζονται καράβια στο λιμάνι
κι εσύ μετράς, ξαναμετράς νεκρά ταξίδια
όπως μετράνε τα ψιλά τους οι ζητιάνοι
δίπλα από κάτι σκουριασμένα αγαλματίδια.

Πάλι θα τρέξει ο καιρός, χωρίς εσένα
κι εσύ θα ψάχνεις στα λιμάνια σου λιμάνι
και θα γυρεύεις τ’ αταξίδευτα τα τρένα
σ’ ένα σταθμό που η ζωή, ποτέ δε φτάνει.

Τόσα νησιά, τόσοι βυθοί, τόσες Ιθάκες
κι όμως δεν έφτασες ποτέ σου στην καρδιά σου
στ’ άδεια λιμάνια σου γυρόφερναν οι βάρκες
κρατώντας πάντα κλειδωμένα τα κλειδιά σου.

Ταξίδι η μοίρα κι ένας δρόμος η Ιθάκη
με δίχως όχθες, κιγκλιδώματα και φράχτες
και η ζωή, ένα μικρό παραθυράκι
που κλείνει έξω και δειλούς και λιποτάκτες.

Νυχτοπεταλούδες ... Εύθραυστες και πανέμορφες σαν τα νυχτερινά πετάγματα των ονείρων μας...

 Την είπαν πεταλούδα. Μια πληγωμένη αλίμονο, πεταλούδα,

που έκαψε τα πανώρια και πλατιά φτερά της,

κυκλοφέρνοντας τον Ήλιο της Αγάπης.

Της Αγάπης για κάτι πιο αιώνιο από την εφήμερη ομορφιά.

Της Αγάπης της Ψυχής.

Μαρία Πολυδούρη,  «Την είπαν πεταλούδα»

(https://el.wikisource.org/)

Το "Ημερολόγιο ενός αθέατου Απρίλη", Οδυσσέας Ελύτης

 Πιάνω την άνοιξη με προσοχή και την ανοίγω:

Με χτυπάει μια ζέστη αραχνοΰφαντη

ένα μπλε που μυρίζει ανάσα πεταλούδας

οι αστερισμοί της μαργαρίτας όλοι αλλά

και μαζί πολλά σερνόμενα ή πετούμενα

ζουζούνια, φίδια, σαύρες, κάμπιες και άλλα

τέρατα παρδαλά με κεραίες συρμάτινες

λέπια χρυσά λαμέ και πούλιες κόκκινες

Θα ‘λεγες, έτοιμα όλα τους να παν’

στο χορό των μεταμφιεσμένων του Άδη.

"...αν έχεις κατορθώσει μια για πάντα, ολόισια, ν’ ατενίσεις το φως! είναι η μία στιγμή, σθεναρή πάνω από τα βάραθρα."

 

Η ισόβια στιγμή (Οδυσσέας Ελύτης)

Πιάσε την αστραπή στο δρόμο σου, άνθρωπε·
δώσε της διάρκεια· μπορείς!

Από τη μυρωδιά του χόρτου,
από την πύρα του ήλιου πάνω στον ασβέστη,
από το ατέρμονο φιλί,
να βγάλεις έναν αιώνα·
με θόλο για την ομορφιά
και την αντήχηση όπου σου φέρνουν οι άγγελοι
μες στο πανέρι, τη δρόσο από τους κόπους σου,
όλο φρούτα στρογγυλά και κόκκινα·
τη στενοχώρια σου, γεμάτη πλήκτρα
που χτυπούν μεταλλικά στον άνεμο
ή σωλήνες ορθούς που τους φυσάς καθώς αρμόνιο
και βλέπεις να συνάζονται
τα δέντρα σου όλα, δάφνες και λεύκες,
οι μικρές και μεγάλες Μαρίες
που κανείς, πάρεξ εσύ, δεν άγγιξες·
όλα μία στιγμή,
όλα η μόνη σου αστραπή
για πάντα.

Η άμμος που έπαιξες όπως με τη ζωή σου,
η Τύχη και τα στέφανα
που άλλαξες με την παντοτινή σου άγνωστη,
ο καιρός, ο ανίσχυρος εχθρός,
αν έχεις κατορθώσει μια για πάντα,
ολόισια, ν’ ατενίσεις το φως!
είναι η μία στιγμή,
σθεναρή πάνω από τα βάραθρα.

https://poiimata.com/2023/03/18/isovia-stigmi/

Μέδουσα ή τσούχτρα...

 Μέδουσα

"Να προσέχεις τις τσούχτρες", μου είπαν

Κι όπως έμπαινα μέσα στη θάλασσα

Άρχισα να κοιτάζω κάτω το κρυστάλλινο νερό

Με φόβο και με τρόμο

Δεν ήθελα τα πρώτα μπάνια που είχα τόσο ονειρευτεί

Τις διακοπές που εδώ και χρόνια με λαχτάρα πρόσμενα

Έν' ανεγκέφαλο ασπόνδυλο να μου χαλάσει

Δεν ήθελα μια άκρη από πλοκάμι

Μια τρίχα απ'της Μεδούσης τα σγουρά μαλλιά

Σαν σύρμα ηλεκτροφόρο το αθώο μου δέρμα να χτυπήσει

Δεν ήθελα αυτό το τέρας να με ακουμπήσει

(Λητώ Σεϊζάνη)

https://ideostrovilos.gr/logotexnia/ta-poiimata-tis-thalassas

 "Η άνοιξη είναι ανερμήνευτη"

Οι εποχές δεν νοιάζονται για την παρουσία μας.
Έχουν το δικό τους ρυθμό δημιουργίας.
Παγερά αδιαφορούν για τα συναισθήματά μας.
Η άνοιξη είναι ανερμήνευτη.

Εμείς αυθαίρετα χρησιμοποιούμε το εξαίσιο σκηνικό της
για τα δικά μας, εφήμερα δράματα.
Πάντα θα είμαστε οι θεατές του οργασμού της.
Ανεπαρκείς των ημερών για να τον περιγράψουμε.

(Γιάννης Τόλιας)

https://itzikas.wordpress.com/2021/04/04 

 <<Δε φτάνει ν’ αγαπάμε την Ειρήνη και τον Άνθρωπο.

Πρέπει ν’ αγωνιζόμαστε γι’ αυτόν.

Είμαι ένας από την ατέλειωτη στρατιά που ζώνει τον κόσμο.

Οδοιπορώ για να ενώσω κι εγώ τη θέλησή μου με τη θέληση όλων για την Ειρήνη.

Και δε θα σταματήσω πριν η Ειρήνη στεριώσει για πάντα σ’ ολόκληρη τη Γη.

Οδοιπορώ για τη βαθιά συνεννόηση ανθρώπου μ’ άνθρωπο,

οδοιπορώ για την πρόοδο, την ευτυχία, την ελευθερία του ανθρώπου,

οδοιπορώ για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου που έμαθε να περπατάει,

ανάμεσα στ’ αστέρια ... >>

Γιάννης Ρίτσος "Οδοιπορώ" (απόσπασμα)

Ο σκελετός που απέμεινε απ' το σκουριασμένο παλιό πιστόλι ...

“Δεν ξέρω, μα δεν έμεινε καθόλου σκοτάδι. ...

Ο ήλιος χύθηκε μέσα μου από χίλιες πληγές.

Και τούτη τη λευκότητα που σε περιβάλλω
δε θα τη βρεις ούτε στις Άλπεις, γιατί αυτός ο αγέρας
στριφογυρνά ως εκεί ψηλά και το χιόνι λερώνεται.
Και στο λευκό τριαντάφυλλο βρίσκεις μια ιδέα σκόνης.
Το τέλειο θαύμα θα το βρεις μοναχά μες στον άνθρωπο:
λευκές εκτάσεις που ακτινοβολούν αληθινά
στο σύμπαν και υπερέχουν. Το πιο καθαρό πράγμα λοιπόν της δημιουργίας
δεν είναι το λυκόφως, ούτε ο ουρανός που καθρεφτίζεται μες στο ποτάμι,
ούτε ο ήλιος πάνω στης μηλιάς τ’ άνθη.
Είναι η αγάπη.”

(Νικηφόρος Βρεττάκος, "Το καθαρότερο πράγμα της δημιουργίας")

............ Και μες στη νύχτα πέφτει η Γη βαριά, από τ’ αστέρια προς τη μοναξιά...........

 

 Τα φύλλα πέφτουν 

 πέφτουν λες από ψηλά, σαν να ξεράθηκαν οι κήποι τ’ ουρανού· 

πέφτουν με μια άρνηση στο στόμα του κενού.

 Και μες στη νύχτα πέφτει η Γη βαριά, από τ’ αστέρια προς τη μοναξιά.

 Όλοι μας πέφτουμε.

 Το χέρι αυτό που γράφει. Δες, όλα γύρω χάνονται στα βάθη.

 Είναι όμως Κάποιος που την πτώση αυτή στα δυο του χέρια στοργικά τη συγκρατεί.

" Φθινόπωρο " (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

“Σιχαίνομαι ν’ ακολουθώ, σιχαίνομαι και να καθοδηγώ.

Να υπακούω; Όχι! Και να κυβερνώ; Ούτε και τούτο!

Όποιος δεν φοβάται τον εαυτό του, φόβο δεν προκαλεί.

Και μόνον όποιος φόβο προκαλεί, μπορεί να οδηγήσει άλλους.

Σιχαίνομαι ακόμα και να καθοδηγώ τον εαυτό μου!

Μ’ αρέσει, όπως στα ζώα του δάσους και της θάλασσας,

να χάνομαι για λίγο.

Nα κάθομαι ανακούρκουδα σε μια ερημιά

και να στοχάζομαι,

να ξαναφέρνω πάλι πίσω τον εαυτό μου από μακριά,

πλανεύοντάς τον για να γυρίσει ξανά σ’ εμένα.

Ο Μοναχικός – Φρίντριχ Νίτσε

”

https://www.neolaia.gr/2018/10/27/10-poiimata-pou-tha-se-kanoun-na-latrepseis-tin-poiisi/

 

..."Δεν μπορώ, δεν τολμώ ούτ’ έναν άγγελο περαστικό να φανταστώ γιατί εγώ σ’ άλλον πλανήτη, χωρίς αγγέλους κατεβαίνω..." ( Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ... " Η ευλογία της έλλειψης" )

"Ευγνωμονώ τις ελλείψεις μου

ό,τι μου λείπει με προστατεύει

από κείνο που θα χάσω

όλες οι ικανότητές μου

που ξεράθηκαν στο αφρόντιστο χωράφι της ζωής

με προφυλάσσουν από κινήσεις στο κενό

άχρηστες, ανούσιες.

Ό,τι μου λείπει με διδάσκει

ό,τι μου ‘χει απομείνει

μ’ αποπροσανατολίζει

γιατί μου προβάλλει εικόνες απ’ το παρελθόν

σαν να ‘ταν υποσχέσεις για το μέλλον.

Δεν μπορώ, δεν τολμώ

ούτ’ έναν άγγελο περαστικό

να φανταστώ γιατί εγώ

σ’ άλλον πλανήτη, χωρίς αγγέλους

κατεβαίνω.

Η αγάπη, από λαχτάρα που ήταν

έγινε φίλη καλή

μαζί γευόμαστε τη μελαγχολία του Χρόνου.

Στέρησέ με –παρακαλώ το Άγνωστο–

στέρησέ με κι άλλο

για να επιζήσω."

"Το πρωί εκτάκτως σύννεφα του Αυγούστου μερικά πέρα στο βάθος του ορίζοντα που τρέμει σα να τον διατρέχουν ρίγη μολυβιά ..." ...Τοπίο σε άσπρο μαύρο. Παλική, Κεφαλονιά.

 Κική Δημουλά, «Πανσέληνος» 

Το πρωί 

εκτάκτως σύννεφα του Αυγούστου μερικά

 πέρα στο βάθος του ορίζοντα που τρέμει 

σα να τον διατρέχουν 

ρίγη μολυβιά 

και το βράδυ 

ψύχραιμη λιτανεία πανσελήνου 

μες στα στενά και αδιέξοδα σοκάκια 

μιας κάρτας σου που έλαβα 

«… κουράστηκα … 

λυπάμαι. Χαιρετώ» 

με κούριερ εντός της σήμερον επίδοση. 

Τι βιαστικός 

λες και χωρίς πανσέληνο αύριο 

δε θα ’βλεπες να εκλείψω.   

(Από τη συλλογή «Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως», εκδ. Ίκαρος, 2017)  

Πηγή : Andro.gr [ https://www.andro.gr/empneusi/full-moon-poems/2/ ]

Η πανσέληνος του Σεπτέμβρη σε διάλογο με τη λιμνοθάλασσα του Κουτάβου. Μερικές μόλις ώρες πριν την πλήρη γέμισή της και λίγες μέρες πριν τη φθινοπωρινή ισημερία...

 

Θαλασσινό φεγγάρι

Του φεγγαριού βροχή ασημένια
πάνω στους μεθυσμένους ώμους του νερού
ως πέφτεις, από το σιωπηλό της πλώρης μας δρεπάνι
θερισμένη, πιο βαθιά
κι απ’ τη θνητή ψυχή μας φτάνεις.
Στενάζοντας σε δέχεται ο βυθός κι ανοίγει
Κύμα το κύμα η άμμος σε φιλεί
Όλα τα δάση των φυκιών λυσίκομα κυλούνε
και κυλούνε αγκαλιασμένα.
Κι ο πελαγίσιος Πάνας ο ερμαφρόδιτος ο αχτινωτός
στα βουβά των κοχυλιών κατώφλια σκούζει.

(Πάνος Θασίτης)

https://whenpoetryspeaks.gr/