<<Δε φτάνει ν’ αγαπάμε την Ειρήνη και τον Άνθρωπο.

Πρέπει ν’ αγωνιζόμαστε γι’ αυτόν.

Είμαι ένας από την ατέλειωτη στρατιά που ζώνει τον κόσμο.

Οδοιπορώ για να ενώσω κι εγώ τη θέλησή μου με τη θέληση όλων για την Ειρήνη.

Και δε θα σταματήσω πριν η Ειρήνη στεριώσει για πάντα σ’ ολόκληρη τη Γη.

Οδοιπορώ για τη βαθιά συνεννόηση ανθρώπου μ’ άνθρωπο,

οδοιπορώ για την πρόοδο, την ευτυχία, την ελευθερία του ανθρώπου,

οδοιπορώ για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου που έμαθε να περπατάει,

ανάμεσα στ’ αστέρια ... >>

Γιάννης Ρίτσος "Οδοιπορώ" (απόσπασμα)

Ο σκελετός που απέμεινε απ' το σκουριασμένο παλιό πιστόλι ...

 Μικρό πουλί τριανταφυλλί, δεμένο με κλωστίτσα,

με τα σγουρά φτεράκια του στον ήλιο πεταρίζει,

Κι αν το τηράξεις μια φορά θα σου χαμογελάσει
κι αν το τηράξεις δυο και τρεις θ' αρχίσεις το τραγούδι.

(Γιάννης Ρίτσος)

"Μαζεύω ήλιο και θάλασσα για το χειμώνα –ίσως και τίποτα, αισθήσεις και εικόνες που κάποτε, στην ώρα τους, θά 'ρθουν να μου ζητήσουν «να υπάρξουν», γιατί, όσο υπάρχουν, δε μου ζητάνε τίποτα– θα πρέπει να χαθούν για ν’ αρχίσουν ν’ αξιώνουν μια θέση στο στίχο. Κι εμείς: να τις σώσουμε για να σωθούμε." (Απόσπασμα επιστολής του Γιάννη Ρίτσου προς τον Τάσο Λειβαδίτη. http://agisbratsos.gr/o-ritsos-tis-fysis/)

 

"Άνοιξε τα παράθυρα να δεις το σύμπαν ανθισμένο μ’ όλες τις παπαρούνες του αίματός μας, να μάθεις να χαμογελάς…" (Γιάννης Ρίτσος)

 

"Μια πεταλούδα διάφανη πορτοκαλιά και μαύρη στου γέρου κόσμου στάθηκε τα φρύδια επάνω αντήλιο κι έπαιζε και κρυφόγνεφε της πίκρας μαντηλάκι" (Γιάννης Ρίτσος) ... - Πεταλούδα -σε απόλυτη χρωματική αρμονία- ψάχνει ακόμα την άνοιξη στα γυμνά, ξερά αγριόχορτα και φρύγανα ...

 

"Ελάχιστο χρονικό του έρωτα" (Γιάννης Ρίτσος)... Βιάζονταν πολύ να φιληθούν. Μπήκαν στο σπίτι. Κλείδωσαν. Τις δυο καρέκλες τις άφησαν στον κήπο. Όσο έλειπαν τα πουλιά οικειοποιήθηκαν τις καρέκλες τους, τις έκαναν σκάλες για τα δωμάτια τους... Οι δυο καρέκλες περίμεναν ακόμη σα δυο μικρά ικριώματα στο χείλος μιας πράσινης μοναξιάς μπροστά στο φεγγάρι.

Το πρώτο χελιδόνι...

Γιάννης Ρίτσος 

ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ

“Η άνοιξη φτάνει ανάμεσα σε σκονισμένες παλιές εφημερίδες,

ανάμεσα σε σκουριασμένους σωλήνες από σόμπες νοσοκομείων,

ανάμεσα σε άδεια πεταμένα μπουκάλια. Η Μαρία κοιτάζει επάνω:

«Ακόμη και τα χελιδόνια – λέει – είναι μαύρα, μαύρα, μαύρα

μόνο η κοιλιά τους είναι άσπρη γι’ αυτό κιόλας

πετούν ψηλά, να δείχνουν μόνο την κοιλιά τους δε με ξεγελάνε

όταν καθήσουν στο σύρμα ή στην πέτρα – τότε –

και ποιος μπορεί να στέκεται για πάντα στον αέρα;»

Η άλλη γυναίκα δε μίλησε. Μάζευε μαργαρίτες.”