Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα λουλούδια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα λουλούδια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 21 Μαρτίου 2023





 "Η άνοιξη είναι ανερμήνευτη"

Οι εποχές δεν νοιάζονται για την παρουσία μας.
Έχουν το δικό τους ρυθμό δημιουργίας.
Παγερά αδιαφορούν για τα συναισθήματά μας.
Η άνοιξη είναι ανερμήνευτη.

Εμείς αυθαίρετα χρησιμοποιούμε το εξαίσιο σκηνικό της
για τα δικά μας, εφήμερα δράματα.
Πάντα θα είμαστε οι θεατές του οργασμού της.
Ανεπαρκείς των ημερών για να τον περιγράψουμε.

(Γιάννης Τόλιας)

https://itzikas.wordpress.com/2021/04/04 

Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου 2022

Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2022

 

Η ζωή είναι όμορφη, παλικάρι μου, μόνο όταν την ζεις…Όταν κυλιέσαι μαζί της…Πότε σε λασπουριές και πότε σε ροδοπέταλα…Κρατάς τις αναμνήσεις σου και προχωράς…Μια περιπλάνηση είναι το διάβα μας σ’ αυτό το κόσμο…Μια περιπλάνηση ανάμεσα ουρανού και γης…

(Αλκυόνη Παπαδάκη)



Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 2022

..."Δεν μπορώ, δεν τολμώ ούτ’ έναν άγγελο περαστικό να φανταστώ γιατί εγώ σ’ άλλον πλανήτη, χωρίς αγγέλους κατεβαίνω..." ( Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ... " Η ευλογία της έλλειψης" )




"Ευγνωμονώ τις ελλείψεις μου
ό,τι μου λείπει με προστατεύει
από κείνο που θα χάσω
όλες οι ικανότητές μου
που ξεράθηκαν στο αφρόντιστο χωράφι της ζωής
με προφυλάσσουν από κινήσεις στο κενό
άχρηστες, ανούσιες.
Ό,τι μου λείπει με διδάσκει
ό,τι μου ‘χει απομείνει
μ’ αποπροσανατολίζει
γιατί μου προβάλλει εικόνες απ’ το παρελθόν
σαν να ‘ταν υποσχέσεις για το μέλλον.
Δεν μπορώ, δεν τολμώ
ούτ’ έναν άγγελο περαστικό
να φανταστώ γιατί εγώ
σ’ άλλον πλανήτη, χωρίς αγγέλους
κατεβαίνω.
Η αγάπη, από λαχτάρα που ήταν
έγινε φίλη καλή
μαζί γευόμαστε τη μελαγχολία του Χρόνου.
Στέρησέ με –παρακαλώ το Άγνωστο–
στέρησέ με κι άλλο
για να επιζήσω."


Κυριακή 20 Μαρτίου 2022

Εαρινή ισημερία 2022. Κυριακή, 20 Μαρτίου, 5:33 το απόγευμα. Από σήμερα το Φως κερδίζει έδαφος. Η Φύση ακολουθεί τους ρυθμούς της Δημιουργίας, οργιάζει και μας αγνοεί -ευτυχώς!. Η φετινή Άνοιξη είναι και επισήμως εδώ, αν και ανεπανόρθωτα Πληγωμένη...

Μίλτος Σαχτούρης

Η πληγωμένη Άνοιξη

Η πληγωμένη Άνοιξη τεντώνει τα λουλούδια της

οι βραδινές καμπάνες την κραυγή τους

κι η κάτασπρη κοπέλα μέσα στα γαρίφαλα

συνάζει στάλα-στάλα το αίμα

απ’ όλες τις σημαίες που πονέσανε

από τα κυπαρίσσια που σφάχτηκαν

για να χτιστεί ένα πύργος κατακόκκινος

μ’ ένα ρολόγι και δυο μαύρους δείχτες

κι οι δείχτες σα σταυρώνουν θά ‘ρχεται ένα σύννεφο

κι οι δείχτες σα σταυρώνουν θά ‘ρχεται ένα ξίφος

το σύννεφο θ’ ανάβει τα γαρίφαλα

το ξίφος θα θερίζει το κορμί της