............ Και μες στη νύχτα πέφτει η Γη βαριά, από τ’ αστέρια προς τη μοναξιά...........

 

 Τα φύλλα πέφτουν 

 πέφτουν λες από ψηλά, σαν να ξεράθηκαν οι κήποι τ’ ουρανού· 

πέφτουν με μια άρνηση στο στόμα του κενού.

 Και μες στη νύχτα πέφτει η Γη βαριά, από τ’ αστέρια προς τη μοναξιά.

 Όλοι μας πέφτουμε.

 Το χέρι αυτό που γράφει. Δες, όλα γύρω χάνονται στα βάθη.

 Είναι όμως Κάποιος που την πτώση αυτή στα δυο του χέρια στοργικά τη συγκρατεί.

" Φθινόπωρο " (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

“Σιχαίνομαι ν’ ακολουθώ, σιχαίνομαι και να καθοδηγώ.

Να υπακούω; Όχι! Και να κυβερνώ; Ούτε και τούτο!

Όποιος δεν φοβάται τον εαυτό του, φόβο δεν προκαλεί.

Και μόνον όποιος φόβο προκαλεί, μπορεί να οδηγήσει άλλους.

Σιχαίνομαι ακόμα και να καθοδηγώ τον εαυτό μου!

Μ’ αρέσει, όπως στα ζώα του δάσους και της θάλασσας,

να χάνομαι για λίγο.

Nα κάθομαι ανακούρκουδα σε μια ερημιά

και να στοχάζομαι,

να ξαναφέρνω πάλι πίσω τον εαυτό μου από μακριά,

πλανεύοντάς τον για να γυρίσει ξανά σ’ εμένα.

Ο Μοναχικός – Φρίντριχ Νίτσε

”

https://www.neolaia.gr/2018/10/27/10-poiimata-pou-tha-se-kanoun-na-latrepseis-tin-poiisi/

 

..."Δεν μπορώ, δεν τολμώ ούτ’ έναν άγγελο περαστικό να φανταστώ γιατί εγώ σ’ άλλον πλανήτη, χωρίς αγγέλους κατεβαίνω..." ( Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ... " Η ευλογία της έλλειψης" )

"Ευγνωμονώ τις ελλείψεις μου

ό,τι μου λείπει με προστατεύει

από κείνο που θα χάσω

όλες οι ικανότητές μου

που ξεράθηκαν στο αφρόντιστο χωράφι της ζωής

με προφυλάσσουν από κινήσεις στο κενό

άχρηστες, ανούσιες.

Ό,τι μου λείπει με διδάσκει

ό,τι μου ‘χει απομείνει

μ’ αποπροσανατολίζει

γιατί μου προβάλλει εικόνες απ’ το παρελθόν

σαν να ‘ταν υποσχέσεις για το μέλλον.

Δεν μπορώ, δεν τολμώ

ούτ’ έναν άγγελο περαστικό

να φανταστώ γιατί εγώ

σ’ άλλον πλανήτη, χωρίς αγγέλους

κατεβαίνω.

Η αγάπη, από λαχτάρα που ήταν

έγινε φίλη καλή

μαζί γευόμαστε τη μελαγχολία του Χρόνου.

Στέρησέ με –παρακαλώ το Άγνωστο–

στέρησέ με κι άλλο

για να επιζήσω."

"Το πρωί εκτάκτως σύννεφα του Αυγούστου μερικά πέρα στο βάθος του ορίζοντα που τρέμει σα να τον διατρέχουν ρίγη μολυβιά ..." ...Τοπίο σε άσπρο μαύρο. Παλική, Κεφαλονιά.

 Κική Δημουλά, «Πανσέληνος» 

Το πρωί 

εκτάκτως σύννεφα του Αυγούστου μερικά

 πέρα στο βάθος του ορίζοντα που τρέμει 

σα να τον διατρέχουν 

ρίγη μολυβιά 

και το βράδυ 

ψύχραιμη λιτανεία πανσελήνου 

μες στα στενά και αδιέξοδα σοκάκια 

μιας κάρτας σου που έλαβα 

«… κουράστηκα … 

λυπάμαι. Χαιρετώ» 

με κούριερ εντός της σήμερον επίδοση. 

Τι βιαστικός 

λες και χωρίς πανσέληνο αύριο 

δε θα ’βλεπες να εκλείψω.   

(Από τη συλλογή «Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως», εκδ. Ίκαρος, 2017)  

Πηγή : Andro.gr [ https://www.andro.gr/empneusi/full-moon-poems/2/ ]

" Οι ανταύγειες του φεγγαριού στα τζάμια σαν τα μικρά αποσπάσματα ενός ονείρου που κυνηγάμε χρόνια." (Τάσος Λειβαδίτης)

 

"...Φτεροκοπάνε, διαγράφουν άσπρα και μαύρα ημικύκλια και μου τα φανερώνουν όλα..."

  ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΑΦΥΤΟ

Πώς άκουσα τον μυστικό λόγο της ουτοπίας,
πώς ξαφνικά κατάλαβα ότι είμαι ευλογημένος; 

Μα από τα χελιδόνια όταν συνθέτουν τον ουρανό στην Άφυτο,
για να ταΐσουν τα μικρά τους ύστερα με τα γαλάζια ξέφτια του.

Τα χελιδόνια που μπαίνουν από το παράθυρό μου
κι εγώ βουβαίνομαι ενώ τα μάτια μου φωτίζονται και μεγαλώνουν.

Φτεροκοπάνε, διαγράφουν άσπρα και μαύρα ημικύκλια
και μου τα φανερώνουν όλα.

Όλα όσα ρωτούσα και μια ζωή δεν έμαθα

(Τόλης Νικηφόρου)

Όταν ο πεζός ρεαλισμός μπλέκεται με τον λυρισμό της ποίησης, η υπογραφή είναι: Αλκυόνη Παπαδάκη. Απόσπασμα από τη μικρή ανθολογία έργων της "Στα σοκάκια της ψυχής"... (Οι φωτογραφίες είναι εμπνευσμένες από την εικονογράφηση των αποσπασμάτων. Καλλ. επιμέλεια: Περικλής Τιμοθέου, Εκδόσεις Τελεία)

Αυτός ο τύπος με τη φυσαρμόνικα, στη γωνιά του δρόμου, είχε πιάσει δουλειά από νωρίς. Φορούσε μια τρύπια καφετί ρεπούμπλικα, ένα φουλάρι γυαλιστερό και κάτι κόκκινα σπορτέξ, χωρίς κορδόνια.

Μια γλυκιά, βραχνή, τσακισμένη μελωδία, αφιερωμένη εξαιρετικά σ' αυτούς που χάθηκαν στους δρόμους της ζωής.

Ίσως ... γιατί νόμισαν πως η περιπλάνηση έκρυβε την απάντηση που γύρευαν.

Ίσως ... γιατί δε γούσταραν καμιά απάντηση.

Ίσως ... γιατί δεν είδαν πουθενά κάποιο σήμα, για να οδηγηθούν. Κάποιο στέγαστρο, να κρύψουν, έστω και προσωρινά τα όνειρά τους.

Ήσυχη νύχτα... Ο ουρανός ήταν γεμάτος αστέρια. Και στη γωνιά του δρόμου, κάποιος έπαιζε από νωρίς φυσαρμόνικα.

Δυο κάργιες σ' ένα γέρικο κυπαρίσσι, ξενυχτούσαν στολίζοντας τις φωλιές τους με πολύχρωμα γυαλάκια που είχαν μαζέψει από τα σκουπίδια.

... << Τι κάνουν οι άνθρωποι εκεί κάτω κι, αντί να στολίζουν τις φωλιές τους, τρέχουν συνεχώς;

Τι ψάχνουν..>>

Ρώτησε η μία, ενώ καθάριζε με προσοχή ένα γυαλί.

...<<Α! Το κομματάκι που λείπει απ' την ψυχή τους ψάχνουν. Και τρέχουν. Και κολλούν ό,τι βρεθεί στη θέση του, προσπαθώντας να παραστήσουν την εικόνα που ονειρεύτηκαν.

Κι όλο βρίσκουν κάτι παράταιρο, που δεν κολλάει. Κι όλη η εικόνα παραμορφώνεται. Έτσι είν' οι άνθρωποι. Μην ασχολείσαι..>>

...<<Κι αυτός εκεί... Τόση ώρα, στη γωνιά, παίζει φυσαρμόνικα.>>

...<<Άσ' τον αυτόν... Μπορεί κάτι να ξέρει παραπάνω... Αλλά δεν θα τον ρωτήσει ποτέ κανείς...>>

Ήσυχη νύχτα... Ο ουρανός ήταν γεμάτος αστέρια.

Κι εκεί, στη γωνιά του δρόμου, κάποιος έπαιζε συνέχεια φυσαρμόνικα...

 

"Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι που σήμερα μ’ έφερε, θάλασσα, κοντά σου. Αλλά κι αν ακόμη δεν είσαι μητέρα μου, μοιάζουμε πάντως." (Παραλία Αλατιές. Οι σχηματισμοί των βράχων λειτουργούν σαν φυσικές αλυκές. Κεφαλονιά)

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι
που σήμερα μ’ έφερε, θάλασσα,
κοντά σου. Αλλά κι αν ακόμη
δεν είσαι μητέρα μου, μοιάζουμε
πάντως. Μπορεί και τα λόγια μου
να είναι αέρας σαν τα δικά σου.
Καιρός είναι άλλωστε ν’ αφήσουμε
τα όνειρα, σαν μια φούχτα άμμο
που τη ρίχνουμε πίσω μας. Αρκεί
πως αυτός ο παράδοξα όμορφος
κόσμος μάς μάγεψε. Μεθύσαμε
θάλασσα!
Τόσο η ψυχή μου όσο
κ’ εσύ, τον γιομίσαμε κύματα.

(Νικηφόρος Βρεττάκος, "Συνάντηση με τη θάλασσα")

"Φύλλα δέντρου Φτερά πουλιού Άνεμος Έπειτα θάλασσα Κύματα Χρόνος γαλάζιος Ορίζοντες παντού Και μπροστά μας ο ουρανός" ... ("Έπος", Γιώργος Σαραντάρης)

 

"Να αποχωρίζεσαι τραγούδια που αγάπησες, μέρη που περπάτησες. Δεν έχεις τόση περιορισμένη φαντασία όσο νομίζεις. Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι. Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη Άνοιξη."

Να μάθεις να φεύγεις – Μενέλαος Λουντέμης

“Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών.

Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν.

Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας.

Να φεύγεις !

Αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς.

Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο.

Να τρέχεις μακριά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι.

Να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι κάτω ή το άπειρο.

Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις, σε παρακαλώ.

Να μάθεις να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελείωσε.

Όχι αγκαλιές, γράμματα, αφιερώσεις, κάποτε θα ξανασυναντηθούμε αγάπη μου (όλα τα βράδια και τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ δικά σας).

Αποδέξου το.

Να αποχωρίζεσαι τραγούδια που αγάπησες, μέρη που περπάτησες.

Δεν έχεις τόση περιορισμένη φαντασία όσο νομίζεις.

Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι.

Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη Άνοιξη.

Να φεύγεις από εκεί που δε σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι.

Από το δυσανάλογο, το μέτριο και το λίγο.

Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω -δεν τους το χρωστάς.

Να μάθεις να σέβεσαι την αγάπη σου, το χρόνο σου και την καρδιά σου.

Μην πιστεύεις αυτά που λένε -η αγάπη δεν είναι ανεξάντλητη, τελειώνει.

Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει.

Να καταλάβεις πως οι δεύτερες ευκαιρίες είναι για τους δειλούς

-οι τρίτες για τους γελοίους.

Μην τρέμεις την αντιστοιχία λέξεων-εννοιών, να ονομάζεις σχέση τη σχέση, την κοροϊδία κοροϊδία.

Να μαλώνεις τον εαυτό σου καμιά φορά που κάθεται και κλαψουρίζει

-σαν μωρό κι εσύ κάθεσαι και του δίνεις γλειφιτζούρι μη και σου στεναχωρηθεί το βυζανιάρικο.

Να μάθεις να ψάχνεις για αγάπες που θυμίζουν Καζαμπλάνκα

– όχι συμβάσεις ορισμένου χρόνου

Και να μάθεις να φεύγεις από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες.

Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα.

Να φεύγεις από όσα νόμισες γι’ αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ’ αυτά.”

www.neolaia.gr/2018/10/27/10-poiimata-pou-tha-se-kanoun-na-latrepseis-tin-poiisi/

"Ακούς; Έξω βρέχει Αλλά η βροχή αυτή δε ρίχνει μόνο νερό Ρίχνει μαζί μικρούς κύβους από ζάχαρη"

ΚΥΒΟΙ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗΣ ΖΑΧΑΡΗΣ

(Αλέξανδρος Αραμπατζής)

Ακούς; Έξω βρέχει
Αλλά η βροχή αυτή δε ρίχνει μόνο νερό
Ρίχνει μαζί μικρούς κύβους από ζάχαρη
Είναι μια βροχή σερμπέτι
Θα γλυκαθούν η γη και τα φυτά
Κάπως θα γλυκάνουν για λίγο οι άνθρωποι
Μακάρι να γλυκάνει κι η καρδιά σου
Αμφιβάλλω βέβαια – δεν πειράζει
Τουλάχιστον κάθε κύτταρο του κορμιού σου
Θα το ποτίσει το ζαχαρωμένο νερό
Και το φθινόπωρο που θα σ’ αγκαλιάσει
Θα γλυκαθεί σαν τρυφερός εραστής μαζί σου

https://diastixo.gr/logotexnikakeimena/poihsh/13181-fthinoporina-poihmata

 

"Ο έρωτας, όνομα ουσιαστικόν . . . γένους ανυπεράσπιστου . . ."

 "Ο έρωτας,

όνομα ουσιαστικόν

πολύ ουσιαστικόν,

ενικού αριθμού,

γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,

γένους ανυπεράσπιστου.

Πληθυντικός αριθμός

οι ανυπεράσπιστοι έρωτες."

Κική Δημουλά
 

Οι Λέξεις-Υπάρξεις της Έκφρασης-Ποίησης, ο Λόγος-Λογισμός της Αυτογνωσίας-Ίασης, "...όλ' αυτά τα ανίδεα που γράφουμε γνωρίζουνε για μας περισσότερα και πιο αβυσσαλέα απ΄ όσα μισοξέρουν όσα ζήσαμε." (Κική Δημουλά, "Χλόη θερμοκηπίου")

"Κάθε χειμώνα οι ποιητές αφήνουν τα βουνά για τη θάλασσα."

 

ΠΛΑΪ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Κάθε χειμώνα οι ποιητές
αφήνουν τα βουνά για τη θάλασσα.

Σβήνοντας τα μολυσμένα ίχνη της αμμουδιάς
από τους παρείσακτους,
αρχίζουν τις σπονδές στις παλιές αγάπες
που τις πήραν κάποτε τα καΐκια
για να τις ρίξουν στον βυθό.

Τα τραγούδια που θα ακουστούν κι εφέτος
είναι η μόνη ανταπόδοση, το ιερό ίχνος,
για το αιώνιο συναίσθημα,
κάτι σαν βήμα της ψυχής
που δεν θα σβήσει,
έτσι κρυσταλλωμένο
στην αλλαγή του χρόνου.

(Γεράσιμος Δενδρινός)

https://diastixo.gr/logotexnikakeimena/poihsh/15579-poihmata-dendrinoy

Αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα,γιατί δεν μαθαίνονται όλα.. Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα. (Οδυσσέας Ελύτης)

"Σε αναζήτησα ακολουθώντας σε, σ’ αυτό το Ταξίδι Ζωής Χωρίς Αρχή Μέση και Τέλος!"https://homouniversalisgr.blogspot.com/2015/11/blog-post_41.html?m=0

 

Λίγες Σκέψεις…

Έψαξα κάθε σπιθαμή σου, 

ιχνηλατώντας κάθε σου βήμα,

σ’ ακολούθησα χωρίς φόβο, 

χωρίς κανένα δισταγμό.

Σε άγγιξα με την παλάμη μου, 

ένιωσα τον σφυγμό σου να πάλλεται

στα σύνορα μιας Πυρακτωμένης Γης.

Ένιωσα κατακλυσμένος, 

εγκλωβισμένος, σε εκείνο το μονοπάτι 

που έμοιαζε τραχύ και απροσπέλαστο, 

πληγωμένος συνέχισα 

την πορεία μου στην Λύτρωση 

με Τόλμη και Θάρρος. 

Αψηφώντας κάθε κίνδυνο 

στο Ιερό και Μέγα Χρέος μου, 

να συναντήσω την Αλήθεια 

σε μια πορεία ξεχωριστή,

ορισμένη με νέες συντεταγμένες 

στον Χάρτη του Ορίζοντα Μου!

Στάθηκα Εκεί, 

στον θόλο ενός Πελώριου Ουρανού

ταξίδεψα στα Πέρατα του Κόσμου, 

εκεί που χάνεται το ανθρώπινο βλέμμα 

εκεί που χαράζει μόνο η Ανατολή !

Σε αναζήτησα

ακολουθώντας σε,

σ’ αυτό το Ταξίδι Ζωής 

Χωρίς Αρχή Μέση και Τέλος!

 Μπουλέκου Μίνα

"Δεν ωφελεί να περιορίζεις τα πουλιά... Ό,τι μπορεί να φτερουγίσει δε σκλαβώνεται..."

 

Τάσος Κόρφης, Δεν ωφελεί να περιορίζεις τα πουλιά

Δεν ωφελεί να περιορίζεις τα πουλιά
με ξόβεργες, με σκιάχτρα, με κλουβιά,
να περιμένεις στις διαβάσεις των αποδημητικών
μερόνυχτα, να ρίχνεις τουφεκιές.
Ό,τι μπορεί να φτερουγίσει δε σκλαβώνεται∙
προετοιμάζεται στα θερμοκήπια των στερήσεων
προσμένοντας αργά ή γρήγορα την ώρα του.

https://pyroessa-logotimis.blogspot.com/2014/03/blog-post_21.html

" Άλλοτε η θάλασσα μάς είχε σηκώσει στα φτερά της Μαζί της κατεβαίναμε στον ύπνο Μαζί της ψαρεύαμε τα πουλιά στον αγέρα Τις μέρες κολυμπούσαμε μέσα στις φωνές και τα χρώματα Τα βραδιά ξαπλώναμε κάτω απ’ τα δέντρα και τα σύννεφα Τις νύκτες ξυπνούσαμε για να τραγουδήσουμε Ήταν τότε ο καιρός τρικυμία χαλασμός κόσμου Και μονάχα ύστερα ησυχία Αλλά εμείς πηγαίναμε χωρίς να μας εμποδίζει κανείς Να σκορπάμε και να παίρνουμε χαρά Από τους βράχους ως τα βουνά μας οδηγούσε ο Γαλαξίας Και όταν έλειπε η θάλασσα ήταν κοντά ο θεός." (Γιώργος Σαραντάρης Άλλοτε η θάλασσα)[Πηγή: www.doctv.gr]

 

"Και μη ρωτάς γιατί θλιμμένος είμαι... Είναι που σου χρωστώ πολύ ουρανό. Κι εγώ δεν έχω παρά λίγο χώμα." Ορέστης Αλεξάκης

 Και μη ρωτάς γιατί θλιμμένος είμαι

Είναι που πίσω απ’ τη σιωπή σου ταξιδεύουν
τα καραβάνια
των λησμονημένων

Είναι που μες στα μάτια σου σαλεύουν
σκιές νεκρών
μορφές αγαπημένων

Είναι που μοιάζεις με ταξίδι στο αχανές
Είναι που δρόμους άλλους φανερώνεις

Είναι που κλείνεις τις
καταπακτές
και στο καινούριο θαύμα ξημερώνεις

Είναι που μες στο φέγγος σου αγρυπνώσα να πιστεύω πως

υπάρχω ακόμα

Είναι που σου χρωστώ πολύ ουρανό
Κι εγώ δεν έχω παρά λίγο χώμα

«Όταν χαμογελούσες ξεχνούσα τη στέγη που έσταζε ξεχνούσα το τρύπιο πάτωμα, έλεγα κιόλας, να, μες από τις τρύπες του, όπου νάναι, θα φυτρώσουνε μεγάλα κόκκινα τριαντάφυλλα.» (Τάσος Λειβαδίτης)