"Λάθος πίκρα σκότωσες. Αυτή που σε φαρμάκωνε ζει..." (Κική Δημουλά)

 Ό,τι φέρνει η θάλασσα απ’ έξω

κι ό,τι παίρνει η ζωή,

αντάρα ή αύρα

αλήθεια και μάκρος,

το μαθαίνει απ’ την πηγή της ασυγκινησίας.

Χειμώνα καλοκαίρι φεγγαροπρόσωπη στο κάδρο.

Κική Δημουλά

 

(«Ασυγκινησία», ποιητική συλλογή: Το λίγο του κόσμου. Εκδ.  Ίκαρος, Ποιήματα Η΄ Έκδοση).

https://www.fractalart.gr/kiki-dimoyla-oi-thalasses-ton-poiiton/

"Το πρωί εκτάκτως σύννεφα του Αυγούστου μερικά πέρα στο βάθος του ορίζοντα που τρέμει σα να τον διατρέχουν ρίγη μολυβιά ..." ...Τοπίο σε άσπρο μαύρο. Παλική, Κεφαλονιά.

 Κική Δημουλά, «Πανσέληνος» 

Το πρωί 

εκτάκτως σύννεφα του Αυγούστου μερικά

 πέρα στο βάθος του ορίζοντα που τρέμει 

σα να τον διατρέχουν 

ρίγη μολυβιά 

και το βράδυ 

ψύχραιμη λιτανεία πανσελήνου 

μες στα στενά και αδιέξοδα σοκάκια 

μιας κάρτας σου που έλαβα 

«… κουράστηκα … 

λυπάμαι. Χαιρετώ» 

με κούριερ εντός της σήμερον επίδοση. 

Τι βιαστικός 

λες και χωρίς πανσέληνο αύριο 

δε θα ’βλεπες να εκλείψω.   

(Από τη συλλογή «Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως», εκδ. Ίκαρος, 2017)  

Πηγή : Andro.gr [ https://www.andro.gr/empneusi/full-moon-poems/2/ ]

"Ο έρωτας, όνομα ουσιαστικόν . . . γένους ανυπεράσπιστου . . ."

 "Ο έρωτας,

όνομα ουσιαστικόν

πολύ ουσιαστικόν,

ενικού αριθμού,

γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,

γένους ανυπεράσπιστου.

Πληθυντικός αριθμός

οι ανυπεράσπιστοι έρωτες."

Κική Δημουλά
 

Οι Λέξεις-Υπάρξεις της Έκφρασης-Ποίησης, ο Λόγος-Λογισμός της Αυτογνωσίας-Ίασης, "...όλ' αυτά τα ανίδεα που γράφουμε γνωρίζουνε για μας περισσότερα και πιο αβυσσαλέα απ΄ όσα μισοξέρουν όσα ζήσαμε." (Κική Δημουλά, "Χλόη θερμοκηπίου")

"....Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ, όλη τη νύχτα ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος, αξημέρωτος ήχος, αξημέρωτη ανάγκη εσύ, βραδύγλωσση βροχή, σαν πρόθεση ναυαγισμένη..." (Κική Δημουλά)

 

Καιρό έχω να μιλήσω για όνειρα. Καιρό έχω... Όνειρα δεν έχω... (Κική Δημουλά)

 

... τον έρωτα τον έπλασε ο Θάνατος, από άγρια περιέργεια να εννοήσει τι είναι ζωή. (Κική Δημουλά)

ΑΝΩΝΥΜΟ  *Κική Δημουλά*

Εὐλαβοῦμαι, Ανάγκη
ὅτι ἐσὺ ἔπλασες τὸ συνεχὲς τοῦ κόσμου
Τὸ δῶσ᾿ μου, τὸ δὲν ἔχω του.
Ἀλλὰ τὸν ἔρωτα ὄχι, ὄχι ἐσύ, Ἀνάγκη
τὸν ἔρωτα τὸν ἔπλασε ὁ θάνατος
ἀπὸ ἄγρια περιέργεια
νὰ ἐννοήσει
τί εἶναι ζωή.

http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/kikh_dhmoyla/2010_ta_eyretra.htm

 

Όταν βρέχει δεν παίρνω ομπρέλα. To θεωρώ δειλία να προφυλάσσομαι από το ξεκάθαρο. Όταν δε βρέχει, όσο και αν ευτυχεί ο ουρανός, όσο κι αν τον πιστεύω, ανοίγω την ομπρέλα μου. Δεν είναι ξεκάθαρη καιρική συνθήκη η ευτυχία.("Προφυλάξεις", Κική Δημουλά)

" Ό,τι αισθανθήκαμε, έσοδο είναι." (Κική Δημουλά)...

Το σημερινό ηλιοβασίλεμα πίσω απ' τα άνθη της δαμασκηνιάς ... (Κεφαλονιά)

«Κάθε φιλί που δίνεται, μα κάθε ανεξαιρέτως, ένα τοις εκατό αποτελείται από αιωνιότητα κι όλο το άλλο από τον κίνδυνο να ’ναι το τελευταίο». (Κική Δημουλά)

"Το ανέβαλες. Κακοκαιρία μεγάλη, πέσανε χιόνια κλείσανε οι δρόμοι, πάγοι, μεγάλη ολισθηρότης. Καλά έκανες. Εάν δεν είναι ολισθηρή η επιθυμία προς τι να έρθει;" (Κική Δημουλά)

Ευρυτανία  (Spiros Strakatos)

"Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ, όλη τη νύχτα ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος, αξημέρωτος ήχος, αξημέρωτη ανάγκη εσύ . . . τόση βροχή για μια απουσία, τόση αγρύπνια για μια λέξη . . ." Τα πάθη της βροχής (Κική Δημουλά)

Τα πάθη της βροχής (Κική Δημουλά)

Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών
άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο
σι, σι, σι.
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.

Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μού’ μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.

Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
αξημέρωτος ήχος,
αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη
κάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ’ αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.

Στα μουντά του φθινοπώρου χρώματα ..." Άρχισε ψύχρα. Το γύρισε ο καιρός σε αναχώρηση." Κική Δημουλά, «Οι αποδημητικές ‘’καλημέρες’’»

Άρχισε ψύχρα.

Το γύρισε ο καιρός σε αναχώρηση.

Η πρώτη μέρα του Σεπτέμβρη

ξοδεύτηκε σε κάποια υδρορροή.

Ως χθες ακόμα όλα έρχονταν.

Ζέστες, η διάθεση για φως,

λόγια, πουλιά,

πλαστογραφία ζωής.

Γονιμοποιούνταν κάθε βράδυ τα φεγγάρια,

πολλοί διάττοντες έρωτες

ήρθαν στον κόσμο τον περασμένο μήνα.

Τώρα η γνωστή ψύχρα

κι όλα να φεύγουν.

Ζέστες, πουλιά, η διάθεση για φως.

Φεύγουν τα πουλιά, ακολουθούν τα λόγια

η μία ερήμωση τραβάει πίσω της την άλλη

με λύπη αυτοδίδακτη.

Ήδη αποσυνδέθηκε το φως από την επανάπαυση

κι από τις καλημέρες σου.

Τα παράθυρα ενδίδουν.

Το χέρι του μεταβλητού κλείνει τα τζάμια,

άλλοι λεν ως την άνοιξη,

άλλοι φοβούνται διά βίου.

Κι εσύ τι κάθεσαι;

Καιρός να μπεις κι εσύ στα αλλαγμένα.

Να γίνεις ό,τι αναρωτιόμουν πέρυσι:

«ποιος ξέρει τ᾿ άλλο μου φθινόπωρο;».

Καιρὸς να γίνεις «τ᾿ άλλο μου φθινόπωρο».

Άρχισε ψύχρα.

Ρίξε στην πλάτη σου ένα ρούχο αποδημίας.

(Από τη συλλογή «Το λίγο του κόσμου», 1971 –συγκεντρωτική έκδοση «Κική Δημουλά, Ποιήματα», εκδ. Ίκαρος, 1998)

"Το επίδομα των ψευσδαισθήσεων, όπως ξέρετε, κόπηκε κι αυτό . Εκτός πια αν μας δώσει κανένα δάνειο η Ελπίδα. Αλλά κι αυτή έχει κατακλέψει την Αλήθεια." (Κική Δημουλά)

Αν μετρήσετε με πόσους συμβιβασμούς συζούμε... θα καταλάβετε ότι η επιβίωση είναι μια σπουδαία, άφθαστη ηθοποιός, με ιδιαίτερη ευχέρεια να υποδύεται την αντοχή... (Κική Δημουλά)