Η σιωπή είναι καμωμένη από λέξεις που δεν έχουν ειπωθεί. (Μαργκερίτ Γιουρσενάρ)

 Οι αρχαίοι Έλληνες δίδασκαν τη σιωπή ως την ύψιστη αρετή. Σε μια απ’ τις συγκρούσεις Ελλήνων και Τρώων ο  Όμηρος αναφέρει, ότι οι Τρώες, ως απολίτιστοι και βάρβαροι, με κραυγές και φωνές και θόρυβο επιτίθεντο, ενώ οι Έλληνες, οι έχοντες ανώτερο ήθος και γενικά πολιτισμό, βάδιζαν στη φοβερή σύγκρουση με απόλυτη σιγή μέσα τους, στη ψυχή τους «μένεα πνέοντες» αλλά και με απόλυτη αυτοκυριαρχία, οπλισμένοι με αδάμαστη και άκαμπτη αποφασιστικότητα να αγωνιστούν γενναία και να νικήσουν.

Ο μεγάλος φιλόσοφος και μύστης Πυθαγόρας, επέβαλε στους μαθητές του επί δύο έως τέσσερα χρόνια την απόλυτη σιωπή. Απαγορευόταν όχι μόνο η ομιλία, αλλά και η πιο απλή ερώτηση, με ποινή την αποβολή τους απ’ τη Σχολή του. Με τον τρόπο αυτόν πίστευε, ότι όχι μόνο έλεγχε την ικανότητα των μαθητών του, αλλά και τους ασκούσε στην αυτοκυριαρχία και στην αυτοεπιβολή, στην αυτοενδοσκόπηση και στην αυτογνωσία, στην αυτοσυκέντρωση και στη θεληματική χρήση του νου και γενικά της δυναμικότητας του Εγώ τους.

Σύμφωνα με τον Βασίλειο επίσκοπο Καισαρείας και ο Ιησούς Χριστός επέκρινε δριμύτατα τους φλύαρους: Λέγω δὲ ὑμῖν, ὅτι πᾶν ῥῆμα ἀργὸν ὃ ἐὰν λαλήσωσιν οἱ ἄνθρωποι, ἀποδώσουσι περὶ αὐτοῦ λόγον ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως.

https://www.fractalart.gr/as-einai-eylogimeni-i-siwpi/

............ Και μες στη νύχτα πέφτει η Γη βαριά, από τ’ αστέρια προς τη μοναξιά...........

 

 Τα φύλλα πέφτουν 

 πέφτουν λες από ψηλά, σαν να ξεράθηκαν οι κήποι τ’ ουρανού· 

πέφτουν με μια άρνηση στο στόμα του κενού.

 Και μες στη νύχτα πέφτει η Γη βαριά, από τ’ αστέρια προς τη μοναξιά.

 Όλοι μας πέφτουμε.

 Το χέρι αυτό που γράφει. Δες, όλα γύρω χάνονται στα βάθη.

 Είναι όμως Κάποιος που την πτώση αυτή στα δυο του χέρια στοργικά τη συγκρατεί.

" Φθινόπωρο " (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

"Αν δεν αντιλαμβάνεσαι καν ότι ζεις σε μια φυλακή δε θα φανταστείς ποτέ τον εαυτό σου ελεύθερο." [ Γκεόργκι Γκουρτζίεφ (George Gurdjieff)]

 

Οι λυγμοί τ' ουρανού και ... λίγο από φθινόπωρο...

 

Η μαγεία στο σούρουπο... Σκιές... χρώματα... κάπου κρυμμένα ξωτικά... νεράιδες και... η παράσταση αρχίζει! "Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας"!!! ...

Ηλιοβουτήματα πέρα απ' τους Βαρδιάνους... (Κεφαλονιά)

 

" Οξειδώθηκα μες στη νοτιά των ανθρώπων. Μακρινή μητέρα, ρόδο μου αμάραντο.…" (Οδυσσέας Ελύτης)

 

"Αρνήθηκα τη σίγουρη ζέστα των θερμοκηπίων, αρνήθηκα την πολυτέλεια των ενυδρίων, πιο πολύ γιατί σιχαίνομαι την πλήξη τους." (Αλκυόνη Παπαδάκη, "Το τετράδιο της Αλκυόνης")

 

Με μια ματιά και ... εν πλω, Αργοστόλι - Ληξούρι.

 

"Εάν ακούς μία φωνή μέσα σου να σου λέει πως δεν μπορείς να ζωγραφίσεις, τότε με κάθε μέσο ζωγράφισε και η φωνή θα σωπάσει." (Vincent Van Gogh) ...

 

" Κι αν τύχει ... εκείνη την ώρα ... να φιλιέται ο ήλιος με την πλανεύτρα θάλασσα ... απλά αφήστε με εκεί! " (Αλκυόνη Παπαδάκη, "Το ταξίδι που λέγαμε")

 

 

Ηλιοβασίλεμα τριανταφυλλί...

 

Το κλείσιμο της μέρας στο σύνορο του Νου και τ' Ουρανού...

 

"Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα. Ό,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα." (Οδυσσέας Ελύτης) "Ολάνθιστο μαγιάτικο δειλινό πνιγμένο στα πελαργόνια ... (Κεφαλονιά)

 

"....Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ, όλη τη νύχτα ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος, αξημέρωτος ήχος, αξημέρωτη ανάγκη εσύ, βραδύγλωσση βροχή, σαν πρόθεση ναυαγισμένη..." (Κική Δημουλά)

 

 

Αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα,γιατί δεν μαθαίνονται όλα.. Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα. (Οδυσσέας Ελύτης)

Ηλιοβασίλεμα στο Σουέζ... (Suez)

 

Επιλεκτικός ο Ήλιος σήμερα. Και το λιοβύθισμά του λίγο διαφορετικό... Λίγο αγριεμένο... Απολύτως σύμφωνο με το κλίμα της εποχής...