Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα automne. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα automne. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 6 Νοεμβρίου 2022

............ Και μες στη νύχτα πέφτει η Γη βαριά, από τ’ αστέρια προς τη μοναξιά...........

 

 Τα φύλλα πέφτουν 

 πέφτουν λες από ψηλά, σαν να ξεράθηκαν οι κήποι τ’ ουρανού· 

πέφτουν με μια άρνηση στο στόμα του κενού.

 Και μες στη νύχτα πέφτει η Γη βαριά, από τ’ αστέρια προς τη μοναξιά.

 Όλοι μας πέφτουμε.

 Το χέρι αυτό που γράφει. Δες, όλα γύρω χάνονται στα βάθη.

 Είναι όμως Κάποιος που την πτώση αυτή στα δυο του χέρια στοργικά τη συγκρατεί.

" Φθινόπωρο " (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)



Σάββατο 23 Οκτωβρίου 2021

"Ακούς; Έξω βρέχει Αλλά η βροχή αυτή δε ρίχνει μόνο νερό Ρίχνει μαζί μικρούς κύβους από ζάχαρη"

ΚΥΒΟΙ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗΣ ΖΑΧΑΡΗΣ

(Αλέξανδρος Αραμπατζής)

Ακούς; Έξω βρέχει
Αλλά η βροχή αυτή δε ρίχνει μόνο νερό
Ρίχνει μαζί μικρούς κύβους από ζάχαρη
Είναι μια βροχή σερμπέτι
Θα γλυκαθούν η γη και τα φυτά
Κάπως θα γλυκάνουν για λίγο οι άνθρωποι
Μακάρι να γλυκάνει κι η καρδιά σου
Αμφιβάλλω βέβαια – δεν πειράζει
Τουλάχιστον κάθε κύτταρο του κορμιού σου
Θα το ποτίσει το ζαχαρωμένο νερό
Και το φθινόπωρο που θα σ’ αγκαλιάσει
Θα γλυκαθεί σαν τρυφερός εραστής μαζί σου

https://diastixo.gr/logotexnikakeimena/poihsh/13181-fthinoporina-poihmata


 

Η σιωπή του βουνού που ονειρεύεται των συννέφων την κίνηση...


 

Το βάρος τ' Ουρανού στης Γης τις πλάτες ... Κι η βροχή στο βάθος, δώρο και προσέγγισή τους.


 

Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2020

" Επειδή ο χρόνος είναι μια πατρίδα στην οποία επιστρέφω ..."

 

...

επειδή το φθινόπωρο γίνεται άλλη εποχή
όποτε θέλω
επειδή τα φύλλα δεν πέφτουν πια από τα δέντρα
τα βήματά μου ανήκουν περισσότερο στον δρόμο
παρά σε μένα
και στο σκοτάδι που εξημερώνει όπως μπορεί
το τρωτό ζώο
μέσα μου

 (Λίνα Φυτιλή "ΑΛΛΗ ΕΠΟΧΗ")

https://diastixo.gr/logotexnikakeimena/poihsh/13181-fthinoporina-poihmata


Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2020

Ένα ανεπαίσθητο, σχεδόν αθόρυβο, πέταγμα στα κλαδιά της δαμασκηνιάς μου ... "Κούρνιασε το φθινόπωρο στην άδεια της ψυχής μου κώχη κι επύργωσε στα στήθια μου."...(Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος) (22-11-2020, Κεφαλονιά)


 Φθινοπωρινό


Κούρνιασε το φθινόπωρο στην άδεια της ψυχής μου κώχη
κι επύργωσε στα στήθια μου.
Σύννεφο έγινε η ματιά, το δάκρυ πρωτοβρόχι
  
κι ο στεναγμός συνήθεια μου.

Είναι που είσαι μακρυά. ΄Εξω φυσά κι ως λείπεις
τ' αγέρι τη γυμνή ψυχή κεντρώνει.
Τώρα τα βράδυα καρτερώ τη συντροφιά της λύπης
καθώς μονάχα η μνήμη σ' ανταμώνει....


Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος