... "Ο χρόνος έξω απ' το χρόνο" ... Όλα σαν Ένα μεταξύ Ουρανού και Θάλασσας.

 

Στους ροζ ψιθύρους μιας φθινοπωρινής ανατολής... "Ωστόσο ... Δεν ξοδεύω τον ήλιο σου άδικα. Δεν πετώ ούτε ψίχουλο απ' ό,τι μου δίνεις γιατί σκέφτομαι την ερμιά και τις κατεβασιές του χειμώνα.." (Νικηφόρος Βρεττάκος)

 

Παντού... μια ουράνια στιχομυθία...

Έτσι, όπως γλιστρούν στον ουρανό τα σύννεφα, αποκαλύπτουν φόρμες, διάφανες μορφές, εικονογραφώντας αενάως το δικό τους παραμύθι και μπαίνοντας ενίοτε και στη δική μας πραγματικότητα. . . «Κι αν θα διψάσεις για νερό θα στύψουμε ένα σύννεφο» - Νίκος Γκάτσος

 

Ηλιοβασίλεμα που αξιώνει λίγο παραπάνω φθινόπωρο...

 

Ταξιδέματα...

 

Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι ... Πανσέληνος στο Ζυγό.

 Αντώνης Φωστιέρης, «Η πανσέληνος» 

Τίποτα τίποτα από σένα πια ουρανέ 

Απ’ όπου πιάστηκα γκρεμίστηκα με κρότο 

Απ’ την αέρινη σκεπή σου με τα όστρακα 

Τη σκουριασμένη αρμαθιά των άστρων σου·

 Ένα φεγγάρι δυσανάλογο ανατέλλει μέσα μου 

Ογκώνεται επικίνδυνα στις κορυφογραμμές μου 

Θα βγει πανσέληνος συντρίβοντάς με.  

 (Από τη συλλογή «Σκοτεινός έρωτας», εκδ. Κέδρος, 1977. Περιλαμβάνεται και στη συγκεντρωτική έκδοση «Αντώνης Φωστιέρης, Ποίηση 1970-2005», εκδ. Καστανιώτη, 2008)

Πηγή : Andro.gr [ https://www.andro.gr/empneusi/full-moon-poems/5/ ]

Όταν ο ουρανός πλησιάζει τη θάλασσα, το φθινόπωρο είναι εδώ. (Κεφαλονιά)

 

... Οι προθέσεις της Θάλασσας και τ' Ουρανού, απολύτως φθινοπωρινές ... Κλείδωσαν έξω το Καλοκαίρι και πέταξαν τα κλειδιά στα πιο βαθιά νερά ...

"Όταν φεύγεις είναι σίγουρο πως ρισκάρεις.Τίποτα δε θα μείνει έτσι όπως τ' άφησες. Ό,τι μένει πίσω σου μπορεί να μην το γνωρίσεις, αν θελήσεις να το ξαναδείς. Δεν μπορείς να αιχμαλωτίσεις παρά μόνο τις αναμνήσεις σου." (Αλκυόνη Παπαδάκη) Για τα ρίσκα της ζωής μας, που άλλοτε αξίζουν τον κόπο κι άλλοτε όχι. (Πρώτη ανάρτηση 26-11-2019)

Αν η Ζωή είναι Ποίηση και "η ποίηση είναι αποτύπωμα", στο φευγιό της μέρας ο Ήλιος έγραψε τον πιο δυνατό στίχο της στο ουράνιο στερέωμα ...(Πρώτη δημοσίευση 29-12-2018)

"Και μη ρωτάς γιατί θλιμμένος είμαι... Είναι που σου χρωστώ πολύ ουρανό. Κι εγώ δεν έχω παρά λίγο χώμα." Ορέστης Αλεξάκης

 Και μη ρωτάς γιατί θλιμμένος είμαι

Είναι που πίσω απ’ τη σιωπή σου ταξιδεύουν
τα καραβάνια
των λησμονημένων

Είναι που μες στα μάτια σου σαλεύουν
σκιές νεκρών
μορφές αγαπημένων

Είναι που μοιάζεις με ταξίδι στο αχανές
Είναι που δρόμους άλλους φανερώνεις

Είναι που κλείνεις τις
καταπακτές
και στο καινούριο θαύμα ξημερώνεις

Είναι που μες στο φέγγος σου αγρυπνώσα να πιστεύω πως

υπάρχω ακόμα

Είναι που σου χρωστώ πολύ ουρανό
Κι εγώ δεν έχω παρά λίγο χώμα

Το γαλάζιο του ουρανού, το πράσινο των δέντρων, το µουντό των βουνών ... να, στοιχεία συνθέσεως για τον γοητευτικό, τον εξαίσιο πίνακα της ζωής. . . ( Νίκος Εγγονόπουλος )

"Περιμάζωξε στην καρδιά σου όλες τις τρομάρες, ανασύνθεσε όλες τις λεπτομέριες. Ένας κύκλος είναι η λύτρωση-κλείσε τον! Τί θα πεί ευτυχία? Να ζεις όλες τις δυστυχίες. Τί θα πεί φώς? Να κοιτάς με αθόλωτο μάτι όλα τα σκοτάδια." Ασκητική, Νίκος Καζαντζάκης (Κεφαλονιά, 7-1-2018)

Θεέ μου, τι μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε! (Οδυσσέας Ελύτης)

«Ουρανέ, όχι δε θα πω το ναι, ουρανέ, φίλε μακρινέ... Πώς να δεχτώ άλλης αγκαλιάς τη στοργή... Πώς να δεχτώ, μάνα μου είναι η γη... Πώς ν’ αρνηθώ της ζωής το φως το ξανθό... Αχ, ουρανέ, πόνε μακρινέ…» (Νίκος Γκάτσος)

«’Ισως αυτό να είναι η ζωή. Ένα κλείσιμο του ματιού στα αστέρια» Jack Kerouac

2019 ευχές για Δημιουργική και Χαρούμενη Χρονιά!!!

"Δεν μπορώ, δεν τολμώ ούτε έναν άγγελο περαστικό να φανταστώ γιατί έχω σ' άλλον πλανήτη, χωρίς αγγέλους κατεβαίνω..." ("Το ποίημα είναι η ουλή της πληγής" - Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ)