Τα άνθη της φραγκοσυκιάς, μνήμες της φύσης σε φωτεινό κίτρινο, αναδύονται όποτε πρέπει, ακουμπώντας και πλάι στο κύμα ... (Αργοστόλι)

 

Η ζωή μου σαν ένα πλοίο

(Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ)

Η ζωή μου σαν ένα πλοίο·

ο έρωτας η θάλασσα τριγύρω.

Εσύ, ακουμπισμένος στην κουπαστή

γέρνεις το βλέμμα ως ο βυθός

να μοιάζει πως πηδά

για να σε συναντήσει μες στα μάτια…

Χάνονται στ’ αμπάρι

οι παλιές φωνές

όπως το δελφίνι σου απαλό,

ολόδροσο στου λόγου τα παιχνίδια,

βοηθάει με θείες ψευτιές

τα ιστία που μας πάνε.

Αρμενίζοντας δεν έχω τίποτα

να χάσω ή να κερδίσω

γλιστράω με τον ελάχιστο χρόνο μου

πάνω απ’ τους δαιδάλους με τα φύκια

όπου οι πνιγμένοι σέρνονται

σε μεταθανάτιους περιπάτους.

Η ζωή μου σαν ένα πλοίο·

στην κρύα κουβέρτα

ώρες κατάμονη

μες στο μυαλό μου

γλείφω τα μέλη σου

ως το πρωί που ξημερώνομαι

σε γνωστά λιμάνια:

«Τό πρώτο φιλί»

«Η άπληστη αγάπη»

«Η ανία»

«Ο χωρισμός»

τοπωνύμια με τη λίγη πειστικότητα

που έχει η πείρα όλη.

Ω, μπές μέσα μου

και τράβα με

σ’ όσα ναυάγια σχεδίαζες έψές

γλυκά χαμογελώντας μες στον ύπνο σου,

με το ’να χέρι χαμηλά

το άλλο στήν καρδιά

σαν να μιλούσες τρυφερά

με τα τελώνια.

Κι όπως φωτισμένα

τα βραδινά νησιά

καρφώνουν τις πόρπες τους στή νύχτα,

θε να με σκίζεις με τά δικά σου τά κουπιά

θε να μέ πλές γιά τελευταία φορά,

πριν πέσει το σκοτάδι μου

και τα κατράμια δάκρυά μου

χυθούν στό φως σου όλο επάνω.

https://www.documentonews.gr/article/h-zoi-moy-san-ena-ploio/

 

Μεταξύ ουρανού και θάλασσας ...

 

" Κάποιος θα είπε στη θάλασσα, με κούρασες

κι είναι ως πνιγμένη,

γιατί αυτή η στεγνή αλήθεια

είναι πιο θάλασσα απ’ όλες

και είναι πιο βυθός απ’ όλους τους βυθούς.

..............................................................

Πολυτάξιδο είναι το βάσανο

σε μικρές και μεγάλες αντοχές."

Κική Δημουλά (απόσπασμα από το ποιήμα 

"Τα υπο-κινούμενα"

" Ένας δρόμος η Ιθάκη", {Ελένη Σωφρονίου Στρατή} ... """Τόσα νησιά, τόσοι βυθοί, τόσες Ιθάκες κι όμως δεν έφτασες ποτέ σου στην καρδιά σου στ’ άδεια λιμάνια σου γυρόφερναν οι βάρκες κρατώντας πάντα κλειδωμένα τα κλειδιά σου.""" https://www.ekdoseisglauka.gr/poiisi-enas-dromos-i-ithaki/

 

Πάλι ανοίγεις χίλιους χάρτες στα σκοτάδια
κι εκεί στην άκρη του σταθμού κάτι γυρεύεις
μα όλο φτάνει η ζωή με χέρια άδεια
κι εσύ προσμένοντας, τον χρόνο σου ξοδεύεις.

Πάλι βυθίζονται καράβια στο λιμάνι
κι εσύ μετράς, ξαναμετράς νεκρά ταξίδια
όπως μετράνε τα ψιλά τους οι ζητιάνοι
δίπλα από κάτι σκουριασμένα αγαλματίδια.

Πάλι θα τρέξει ο καιρός, χωρίς εσένα
κι εσύ θα ψάχνεις στα λιμάνια σου λιμάνι
και θα γυρεύεις τ’ αταξίδευτα τα τρένα
σ’ ένα σταθμό που η ζωή, ποτέ δε φτάνει.

Τόσα νησιά, τόσοι βυθοί, τόσες Ιθάκες
κι όμως δεν έφτασες ποτέ σου στην καρδιά σου
στ’ άδεια λιμάνια σου γυρόφερναν οι βάρκες
κρατώντας πάντα κλειδωμένα τα κλειδιά σου.

Ταξίδι η μοίρα κι ένας δρόμος η Ιθάκη
με δίχως όχθες, κιγκλιδώματα και φράχτες
και η ζωή, ένα μικρό παραθυράκι
που κλείνει έξω και δειλούς και λιποτάκτες.

Μεταλλική θήκη για σπιρτόκουτο, αυθεντικό αντικείμενο προερχόμενο από το πολυτελές Βρετανικό επιβατικό πλοίο S.S. ORAMA. "Το Orama κατασκευάστηκε από τον Vickers-Armstrong, Barrow-in-Furness το 1924 για την Orient Line με φιλοξενία 1.700 επιβατών. Μετατράπηκε σε στρατιωτικό πλοίο το 1940 και χρησιμοποιήθηκε για τη μεταφορά του Βρετανικού Εκστρατευτικού Σώματος στη Νορβηγία μετά τη γερμανική εισβολή. Στις 8 Ιουνίου 1940, βυθίστηκε 300 μίλια δυτικά του Narvik, από τον γερμανικό στόλο ανοιχτής θάλασσας" (http://www.the-weatherings.co.uk/pccship0569.htm)...Πολλοί Έλληνες μετανάστες είχαν ταξιδέψει με αυτό από την Ελλάδα προς την Αυστραλία στις αρχές του 20ού αιώνα.

S.S. ORAMA (http://www.the-weatherings.co.uk/pccship0569.htm)

Το SS Orama εισέρχεται στο λιμάνι και βυθίζεται μετά τον τορπιλισμό του από το γερμανικό καταδρομικό Admiral Hipper. ...(https://www.awm.gov.au/collection/042605) 

 

 

Κάθε δυσκολία κρατάει πάντα ένα δώρο. Το δώρο της εμπειρίας... "Ο άνθρωπος χρειάζεται δυσκολίες. Είναι απαραίτητες για την υγεία." (Καρλ Γιούνγκ)

 

Αφέσου στη ροή. Είναι η φυσική διαδικασία που σε αφυπνίζει και αξιολογείς σωστά τις καταστάσεις. Τα σπουδαία και σημαντικά που είναι να μείνουν στη ζωή σου θα μείνουν. Ό,τι σου αξίζει θα σου δοθεί. ( Σουέζ - Suez)

 

(16-6-2022)

 

Κεφαλονιά

 

Στη μαρίνα του Αργοστολίου (Κεφαλονιά)

 

 

Ψυχή της νύχτας, Ναπολέων Λαπαθιώτης

 Παίζει το φως με το νερό, στην άκρη του γιαλού,

μα γω είμαι μόνος και μακριά – κι είναι η ψυχή μου αλλού·

κι ενώ στα γύρω φαίνεται χαμένη και δοσμένη,

με διπλωμένα τα φτερά, το δειλινό προσμένει.

γιατί, η ψυχή μου, όσο το φως απλώνεται, δε ζει,

είν’ αδερφή των σκοταδιών και χάνεται μαζί

κι αν ίσως, τώρα, μες στο φως, έτσι μακριά μου μοιάζει

πάλι θα ζήσουμε μαζί τις ώρες που βραδιάζει…

https://poiimata.com/2009/05/03/psychi-tis-nychtas-napoleon-lapathiotis/

Επιστροφή στο λιμάνι ... Πατρώα Γη ... "Και κάθε βράδυ κοιμάσαι μ’ έναν θησαυρό: αυτήν την πολυσήμαντη αυριανή σου μέρα." (Τάσος Λειβαδίτης)

 

 

Αυτό είναι η νοσταλγία: να κατοικείς στο κύμα και να μην έχεις πατρίδα μες στον χρόνο. Κ’ οι επιθυμίες αυτό ‘ναι: σιγαλή ομιλία Της αιωνιότητας με καθημερινές ώρες. Κ’ η ζωή ΄ναι αυτό: ώσπου από ένα χτεςνα βγει η μοναχικότερη απ’ όλες τις ώρες ώρα, που διαφορετικά απ’ τις άλλες αδερφές της γελά και μπρος στο αιώνιο μόνο, θα σωπάσει. (Rainer Maria Rilke ).