Η ζωή μου σαν ένα πλοίο

(Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ)

Η ζωή μου σαν ένα πλοίο·

ο έρωτας η θάλασσα τριγύρω.

Εσύ, ακουμπισμένος στην κουπαστή

γέρνεις το βλέμμα ως ο βυθός

να μοιάζει πως πηδά

για να σε συναντήσει μες στα μάτια…

Χάνονται στ’ αμπάρι

οι παλιές φωνές

όπως το δελφίνι σου απαλό,

ολόδροσο στου λόγου τα παιχνίδια,

βοηθάει με θείες ψευτιές

τα ιστία που μας πάνε.

Αρμενίζοντας δεν έχω τίποτα

να χάσω ή να κερδίσω

γλιστράω με τον ελάχιστο χρόνο μου

πάνω απ’ τους δαιδάλους με τα φύκια

όπου οι πνιγμένοι σέρνονται

σε μεταθανάτιους περιπάτους.

Η ζωή μου σαν ένα πλοίο·

στην κρύα κουβέρτα

ώρες κατάμονη

μες στο μυαλό μου

γλείφω τα μέλη σου

ως το πρωί που ξημερώνομαι

σε γνωστά λιμάνια:

«Τό πρώτο φιλί»

«Η άπληστη αγάπη»

«Η ανία»

«Ο χωρισμός»

τοπωνύμια με τη λίγη πειστικότητα

που έχει η πείρα όλη.

Ω, μπές μέσα μου

και τράβα με

σ’ όσα ναυάγια σχεδίαζες έψές

γλυκά χαμογελώντας μες στον ύπνο σου,

με το ’να χέρι χαμηλά

το άλλο στήν καρδιά

σαν να μιλούσες τρυφερά

με τα τελώνια.

Κι όπως φωτισμένα

τα βραδινά νησιά

καρφώνουν τις πόρπες τους στή νύχτα,

θε να με σκίζεις με τά δικά σου τά κουπιά

θε να μέ πλές γιά τελευταία φορά,

πριν πέσει το σκοτάδι μου

και τα κατράμια δάκρυά μου

χυθούν στό φως σου όλο επάνω.

https://www.documentonews.gr/article/h-zoi-moy-san-ena-ploio/

 

Μεταξύ ουρανού και θάλασσας ...

 

Μεταλλική θήκη για σπιρτόκουτο, αυθεντικό αντικείμενο προερχόμενο από το πολυτελές Βρετανικό επιβατικό πλοίο S.S. ORAMA. "Το Orama κατασκευάστηκε από τον Vickers-Armstrong, Barrow-in-Furness το 1924 για την Orient Line με φιλοξενία 1.700 επιβατών. Μετατράπηκε σε στρατιωτικό πλοίο το 1940 και χρησιμοποιήθηκε για τη μεταφορά του Βρετανικού Εκστρατευτικού Σώματος στη Νορβηγία μετά τη γερμανική εισβολή. Στις 8 Ιουνίου 1940, βυθίστηκε 300 μίλια δυτικά του Narvik, από τον γερμανικό στόλο ανοιχτής θάλασσας" (http://www.the-weatherings.co.uk/pccship0569.htm)...Πολλοί Έλληνες μετανάστες είχαν ταξιδέψει με αυτό από την Ελλάδα προς την Αυστραλία στις αρχές του 20ού αιώνα.

S.S. ORAMA (http://www.the-weatherings.co.uk/pccship0569.htm)

Το SS Orama εισέρχεται στο λιμάνι και βυθίζεται μετά τον τορπιλισμό του από το γερμανικό καταδρομικό Admiral Hipper. ...(https://www.awm.gov.au/collection/042605) 

 

Στη μαρίνα του Αργοστολίου (Κεφαλονιά)

 

Επιστροφή στο λιμάνι ... Πατρώα Γη ... "Και κάθε βράδυ κοιμάσαι μ’ έναν θησαυρό: αυτήν την πολυσήμαντη αυριανή σου μέρα." (Τάσος Λειβαδίτης)

 

«Εχθρός της σκέψης είναι η πλήξη. Δημιουργικός νους είναι εκείνος που κάνει πάντα ερωτήσεις, που ανακαλύπτει προβλήματα εκεί όπου οι άλλοι βρίσκουν ικανοποιητικές απαντήσεις, που νιώθει άνετα σε ρευστές καταστάσεις όπου οι άλλοι μυρίζονται μόνο κινδύνους, που είναι ικανός για αυτόνομες και ανεξάρτητες κρίσεις, που αρνείται το κωδικοποιημένο». GIANNI RODARI

 

Έχεις µια γεύση τρικυµίας στα χείλη κι ένα φόρεµα κόκκινο σαν το αίµα. Βαθιά µεσ’ στο χρυσάφι του καλοκαιριού. Και το άρωµα των υακίνθων - Μα, πού γύριζες... Κατεβαίνοντας προς τους γιαλούς τους κόλπους µε τα βότσαλα. «Η Μαρίνα των βράχων» Oδ. Ελύτης

Παλαιό Φάληρο, Φλοίσβος

Στον Φλοίσβο Φαλήρου με πανσέληνο...(3)

"Τα κύματα σ’ οδηγούν εκεί που θέλουν να σε ξεβράσουν. Είναι να μη βρεθεί η ψυχή σου, άδειο κοχύλι, πεταμένη στο θυμό τους. Κάποιοι όμως είναι τυχεροί. Στ’ άδεια κοχύλια της ψυχής τους οι Γοργόνες κρύβουν τα τραγούδια τους." (Αλκυόνη Παπαδάκη)

"’Πιστεύω απόλυτα όμως πως όλοι είμαστε ταξιδευτές στο ίδιο καράβι της ζωής. Απλώς, άλλοι βρέθηκαν στην πρώτη θέση κι άλλοι στο κατάστρωμα ή στ' αμπάρι. Εγώ εδώ στ' αμπάρια, καλά την περνάω. Δεν υπάρχουν μάσκες εδώ. Τα πρόσωπα είναι χωρίς μακιγιάζ. Και οι ψυχές, γυμνές κι ανέστιες, φτερουγίζουν σαν κυνηγημένα πουλιά, ζητώντας μια τρύπα για να ξεφύγουν." (Αλκυόνη Παπαδάκη)

ΕΛΛΑΣ (Όσκαρ Ουάιλντ)

Σαν το ζαφείρι ήταν της θάλασσας το χρώμα
κι έμοιαζε οπάλιο πυρωμένο τ’ ουρανού το δώμα.
Σηκώσαμε πανιά … Και πρίμο φύσαγε τ’ αγέρι,
στις ανατολικές γαλάζιες χώρες να μας φέρει.

Απ’ την ολόρθη πλώρη, βιαστικό το βλέμμα
τη Ζάκυνθο αγναντεύει, το κάθε της ρέμα
και το κάθε λιοστάσι,
της Ιθάκης τ’ ακροθαλάσσι,
του Λύκαιου τα κορφοβούνια χιονισμένα,
της Αρκαδίας τα βουνά μ’ ανθούς σπαρμένα.

Κανείς άλλος ήχος τη σιωπή δεν ταράζει,
παρά το πανί που στο κατάρτι παφλάζει,
το νερό που στα πλάγια του πλοίου φλοισβίζει
και γέλιο κοριτσιών που στην πρύμνη αναβρύζει.

Την ώρα που άρχιζε να φλέγεται η Δύση
κι ήλιος πορφυρός στα νερά είχε καθίσει,
τη γη της Ελλάδας είχα τέλος πατήσει.

“Κάνει τόση παγωνιά. Κι αυτή η ψυχή μου,τι μανία. Να θέλει να ρίχνει τα όνειρά της στη φωτιά για να ζεσταθεί.” (Αλκυόνη Παπαδάκη)