Έχεις µια γεύση τρικυµίας στα χείλη κι ένα φόρεµα κόκκινο σαν το αίµα. Βαθιά µεσ’ στο χρυσάφι του καλοκαιριού. Και το άρωµα των υακίνθων - Μα, πού γύριζες... Κατεβαίνοντας προς τους γιαλούς τους κόλπους µε τα βότσαλα. «Η Μαρίνα των βράχων» Oδ. Ελύτης

ΕΛΛΑΣ (Όσκαρ Ουάιλντ)

Σαν το ζαφείρι ήταν της θάλασσας το χρώμα
κι έμοιαζε οπάλιο πυρωμένο τ’ ουρανού το δώμα.
Σηκώσαμε πανιά … Και πρίμο φύσαγε τ’ αγέρι,
στις ανατολικές γαλάζιες χώρες να μας φέρει.

Απ’ την ολόρθη πλώρη, βιαστικό το βλέμμα
τη Ζάκυνθο αγναντεύει, το κάθε της ρέμα
και το κάθε λιοστάσι,
της Ιθάκης τ’ ακροθαλάσσι,
του Λύκαιου τα κορφοβούνια χιονισμένα,
της Αρκαδίας τα βουνά μ’ ανθούς σπαρμένα.

Κανείς άλλος ήχος τη σιωπή δεν ταράζει,
παρά το πανί που στο κατάρτι παφλάζει,
το νερό που στα πλάγια του πλοίου φλοισβίζει
και γέλιο κοριτσιών που στην πρύμνη αναβρύζει.

Την ώρα που άρχιζε να φλέγεται η Δύση
κι ήλιος πορφυρός στα νερά είχε καθίσει,
τη γη της Ελλάδας είχα τέλος πατήσει.

Αύγουστος! Ο μήνας που στ' αγκυροβόλια του επαναξιολογούμε αξίες και ανθρώπους. Ας είναι καλοτάξιδος !