Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2019

"Γίνε ό,τι θέλεις. Ένας ονειροπόλος. Ένας ανένταχτος. Ένας αραχτός. Ένας ερευνητής. Ένας ακτιβιστής. Ένας ανύπαρκτος. Ένας θεατής. Ένας δάσκαλος. Γίνε ό,τι γουστάρεις, ρε παιδάκι μου. Εγώ μαζί σου. Μόνο αυτό που προσπαθούν με τόσο πείσμα να σε κάμουν μην γίνεις. Ένας χρήσιμος ηλίθιος." Αλκυόνη Παπαδάκη.


Νεροκολοκύθες ...


Τι παλιόκαιρος σήμερα… Βρέχει από το πρωί… Δεν ξέρω γιατί αλλά η νοσταλγία έχει το άρωμα της βροχής… ( Paulo Coelho)


Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2019

Αλατιές... Όλα ουρανός! Όλα θάλασσα! Μαγική Κεφαλονιά!!!


Τα καλοκαίρια τα κουβαλάμε πάντα στην ψυχή μας. Μ' όλους τους καιρούς... Στην Αγία Ιερουσαλήμ. Το μέσα και το έξω είναι προσωπική επιλογή... (Κεφαλονιά)


Το μικρό εκκλησάκι δρόμου πάνω από τον Άγιο Παντελεήμονα πριν την Άσσο... Κεφαλονιά


Χάρης Κατσιμίχας - Χρήστος Θηβαίος | Γοητευμένοι απ'το βυθό (Σε ποίηση Αργύρη Χιόνη) (Official Au...

Ο ήλιος γέρνει κι ο βράχος, που αναδύεται απ' τη θάλασσα σαν δράκος από παραμύθι, καταπίνει τα κύματα για να σβήσει τη δίψα του ... (Περιοχή Λιάκας, Σπαρτιά Κεφαλονιάς)



Παραλία Αγία Ιερουσαλήμ, Κεφαλονιά...


Όρνιο... Μεγάλο και εντυπωσιακό... (Ζωολογικό Πάρκο, Σπάτα Αττικής)



Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2019

Ένα κτίριο σαν κάστρο! Είναι το Μουσείο Παιχνιδιών (ο Πύργος των παιχνιδιών) του Μουσείου Μπενάκη. Βρίσκεται στη Λεωφόρο Ποσειδώνος στο Παλαιό Φάληρο...


Υπάρχουν σημάδια στο δρόμο σου και σημάδια στην ψυχή σου. Τα πρώτα σε καθοδηγούν πού θα πας. Τα δεύτερα -που τα κουβαλάς πάντα μαζί σου- σου θυμίζουν από πού έρχεσαι. (Χερσόνησος Παλική, Κεφαλονιά)


Το σαμιαμίδι και η λεία του...


Μια γεύση από Φαρακλάτα... (Από την αγαπημένη Μάρω)

💓💓💓
💓💓💓

Μια από τις αράχνες που, συνήθως, προτιμούν τα σπίτια μας! Οι λεπτομέρειές της, όπως τις ανέδειξε ο φακός, είναι ενδιαφέρουσες... (Φαρακλάτα, 15-11-2019)


Κεφαλονιά...


Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2019

Το τριαντάφυλλο ή ρόδο στην ελληνική μυθολογία...


Στην Ελληνική μυθολογία το τριαντάφυλλο  δημιουργήθηκε από την θεά των λουλουδιών και της βλάστησης την Χλωρίδα.  Αυτή μια μέρα βρήκε το άψυχο σώμα μιας νύμφης στο δάσος και το μεταμόρφωσε  σε λουλούδι.
Κάλεσε τότε την Αφροδίτη τη θεά της αγάπης και το Διόνυσο το θεό του κρασιού.
Η Αφροδίτη χάρισε στο λουλούδι ομορφιά και ο Διόνυσος πρόσθεσε νέκταρ για να  του δώσει γλυκιά ευωδιά.
Ο Ζέφυρος ο θεός του ανέμου φύσηξε μακριά τα σύννεφα και έτσι ο Απόλλωνας ο  θεός του Ήλιου μπόρεσε να λάμψει και να κάνει το λουλούδι να ανθίσει.
Έτσι το τριαντάφυλλο δημιουργήθηκε και στέφθηκε "Βασιλιάς των  λουλουδιών".


https://www.kairatos.com.gr/loyloydiamythologia.htm

Λίγο πριν φυλλοροήσουν τα τριαντάφυλλα του φθινοπώρου, διηθούν το φως που λιγοστεύει μέρα με τη μέρα...


Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2019


Νυχτοπεταλούδα... (9-11-2019, Κεφαλονιά)






Ρένα Μόρφη a.k.a. Σούλη Ανατολή - Όταν Σου Χορεύω (Official Music Video)

Από Έρωτα@Ελεωνόρα Ζουγανέλη

Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2019

"Έτσι μιλώ για σένα και για μένα. Επειδή σ’ αγαπώ και στην αγάπη ξέρω να μπαίνω σαν Πανσέληνος. Από παντού..."



Οδυσσέας Ελύτης, «Το Μονόγραμμα»

ΙΙΙ.
Έτσι μιλώ για σένα και για μένα

Επειδή σ’ αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Να μπαίνω σαν Πανσέληνος
Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ’ αχανή
σεντόνια
Να μαδάω γιασεμιά -- κι έχω τη δύναμη
Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
Μεσ’ από φεγγαρά περάσματα και κρυφές της θάλασσας
στοές
Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε

Ακουστά σ’ έχουν τα κύματα
Πώς χαιδεύεις, πώς φιλάς
Πώς λες ψιθυριστά το "τι" και το "ε"
Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά

Πάντα εσύ τ’ αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό
πλεούμενο
Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Το βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά
Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες
Τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει
Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά
που μεγαλώνει
Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ
Επειδή σ’ αγαπώ καί σ’ αγαπώ
Πάντα εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία που το
εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ’ ουρανού με τ’ άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή

Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
Να μυρίζω από σένα και ν’ αγριεύουν οι άνθρωποι
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο
Δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ για σένα και για μένα.

ΙV.

Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ’ ακούς
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ’ ακούς
Τό χαμένο μου το αίμα και το μυτερό, μ’ ακούς
Μαχαίρι
Σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς
Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ’ακούς
Είμ’ εγώ, μ’ ακούς
Σ’ αγαπώ, μ’ ακούς
Σέ κρατώ καί σέ πάω καί σου φορώ
Το λευκό νυφικό τής Οφηλίας, μ’ ακούς
Πού μ’ αφήνεις, πού πας και ποιος, μ’ ακούς

Σου κρατεί το χέρι πάνω απ’ τους κατακλυσμούς

Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες
Θα’ ρθει μέρα, μ’ ακούς
Να μας θάψουν, κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ’ ακούς
Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά, μ’ ακούς
Των ανθρώπων
Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει

Στα νερά ένα – ένα, μ’ ακούς
Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ’ ακούς
Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία, μ’ ακούς
Όπου κάποτε οι φιγούρες
Των Αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ’ ακούς
Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ’ ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω
Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δεν πάω, μ’ ακούς
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ’ ακούς

Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας καί, μ’ ακούς
Της αγάπης
Μιά για πάντα το κόψαμε
Και δέν γίνεται ν’ ανθίσει αλλιώς, μ’ ακούς
Σ’ άλλη γη, σ’ άλλο αστέρι, μ’ ακούς
Δεν υπάρχει τό χώμα , δεν υπάρχει ο αέρας
Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ’ ακούς

Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ’ άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ’ ακούς
Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ’ ακούς
Μές στή μέση της θάλασσας
Από το μόνο θέλημα της αγάπης, μ’ ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ’ ακούς
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου, άκου
Ποιος μιλεί στα νερά καί ποιος κλαίει – ακούς;
Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει – ακούς;
Είμ’ εγώ που φωνάζω κι είμ’ εγώ που κλαίω, μ’ ακούς
Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ μ’ ακούς.

Η δυνατή βροχή σημάδεψε τα φύλλα του . . .Κι όμως, αυτό ερωτεύθηκε το σύννεφο.




"Ό,τι κοιτάω με τη ματιά με θρέφει." (Οδυσσέας Ελύτης) ... Πινελίτσες γαλάζιες και λιλά στη "θάλασσα" μιας ιπομέας ... Η Τέχνη του Θεού!


Πεταλούδα της νύχτας ...(Κεφαλονιά, 9-11-2019)


Παναγία η Λάμια... Αναστήλωση του παλιού καμπαναριού... (Διλινάτα, Κεφαλονιά)


Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2019

Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2019

Η ποίηση είναι σαν να ανεβαίνεις μια φανταστική σκάλα για να κόψεις ένα ρόδο αληθινό. (Τάσος Λειβαδίτης)


Μέσα ή έξω; Το παλιό σπίτι γέμισε ρίκινους. Η φύση κερδίζει το έδαφος που εδώ και δεκαετίες είχε χάσει. Το παραθύρι χάσκει για πάντα ανοιχτό ... (Ένα ακόμα σπίτι "τραυματισμένο" από τον σεισμό του '53 στα Φαρακλάτα, Κεφαλονιά)


Διλινάτα, το Μεγάλο χωριό, που είναι χτισμένο στους πρόποδες του βουνού Ευμορφία ή Ομορφιά (ψηλότερη κορυφή 1.043 μέτρα)...


Κουβέντα μ' έναν γκρινιάρη αδέσποτο γατούλη...


Στα μουντά του φθινοπώρου χρώματα ..." Άρχισε ψύχρα. Το γύρισε ο καιρός σε αναχώρηση." Κική Δημουλά, «Οι αποδημητικές ‘’καλημέρες’’»


Άρχισε ψύχρα.
Το γύρισε ο καιρός σε αναχώρηση.
Η πρώτη μέρα του Σεπτέμβρη
ξοδεύτηκε σε κάποια υδρορροή.
Ως χθες ακόμα όλα έρχονταν.
Ζέστες, η διάθεση για φως,
λόγια, πουλιά,
πλαστογραφία ζωής.
Γονιμοποιούνταν κάθε βράδυ τα φεγγάρια,
πολλοί διάττοντες έρωτες
ήρθαν στον κόσμο τον περασμένο μήνα.
Τώρα η γνωστή ψύχρα
κι όλα να φεύγουν.
Ζέστες, πουλιά, η διάθεση για φως.
Φεύγουν τα πουλιά, ακολουθούν τα λόγια
η μία ερήμωση τραβάει πίσω της την άλλη
με λύπη αυτοδίδακτη.
Ήδη αποσυνδέθηκε το φως από την επανάπαυση
κι από τις καλημέρες σου.
Τα παράθυρα ενδίδουν.
Το χέρι του μεταβλητού κλείνει τα τζάμια,
άλλοι λεν ως την άνοιξη,
άλλοι φοβούνται διά βίου.
Κι εσύ τι κάθεσαι;
Καιρός να μπεις κι εσύ στα αλλαγμένα.
Να γίνεις ό,τι αναρωτιόμουν πέρυσι:
«ποιος ξέρει τ᾿ άλλο μου φθινόπωρο;».
Καιρὸς να γίνεις «τ᾿ άλλο μου φθινόπωρο».
Άρχισε ψύχρα.
Ρίξε στην πλάτη σου ένα ρούχο αποδημίας.
(Από τη συλλογή «Το λίγο του κόσμου», 1971 –συγκεντρωτική έκδοση «Κική Δημουλά, Ποιήματα», εκδ. Ίκαρος, 1998)

Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ , «ΜΟΝΑΞΙΑ»:(Φθινόπωρο 1956) το πρώτο ποίημα της ποιήτριας.Το έγραψε όταν ήταν 17 χρονών. 'Οταν το διάβασε ο νονός της Νίκος Καζαντζάκης ενθουσιάστηκε και της έκανε κριτική διθυραμβική.


Αν ενώσεις το βροχόνερο με το δάκρυ σου
το γέλιο σου με τον ήλιο
το σίφουνα, τον αγέρα με την ξεσηκωμένη αγανάκτησή σου.
Αν κλάψεις για τα παιδάκια με τις ρόδινες ανταύγειες
του δειλινού στο πρόσωπο, που πλαγιάζουν
με τα χεριά αδειανά, με τα πόδια γυμνά
θα βρεις τη μοναξιά σου.
Αν σκύψεις στους συνανθρώπους σου
μες στα αδιάφορα μάτια τους θα 'ναι γραμμένη
απελπιστική, ολοκληρωτική η μοναξιά σου.
Κι αν πάλι τους δείξεις το δρόμο της δύναμης
και τους ξεφωνίσεις να πιστέψουν μόνο τον εαυτό τους
θα τους δώσεις μια πίκρα παραπάνω
γιατί δε θα το μπορούν, θα 'ναι βαρύ γι' αυτούς
και θα 'ναι πάλι η μοναξιά σου.
Αν φωνάξεις την αγάπη σου
θα 'ρθει πίσω άδεια, κούφια, η ίδια σου η φωνή
γιατί δεν είχε το κουράγιο να περάσει όλες
τις σφαλισμένες πόρτες, όλα τα κουρασμένα βήματα
όλους τους λασπωμένους δρόμους.
Θα γυρίσει πίσω η φωνή που την έστειλες τρεμάμενη
λαχταριστή, με άλλα λόγια που δεν την είχες προστάξει εσύ
τα λόγια της μοναξιάς σου.
Θεέ μου, τι θα γίνουμε;
Πώς θα πορευτούμε;
Πώς θα πιστέψουμε; Πώς θα ξεγελαστούμε;
Μ' αυτή την αλλόκοτη φυγή των πραγμάτων
των ψυχών από δίπλα μας;
Ένας δρόμος υπάρχει, ένας τρόπος.
Μια θα 'ναι η Νίκη:
αν πιστέψουμε,
αν γίνουμε,
αν πορευτούμε.
Μόνοι μας.

Φαρακλάτα, Κεφαλονιά...9-11-2019 ... Φθινοπώριασε κι η κληματαριά βγάζει ακόμα νέους βλαστούς!


"Δεν υπάρχει πράμα πιο κοντά μας από τον ουρανό· η γης είναι κάτω από τα πόδια μας και την πατούμε· ο ουρανός είναι μέσα μας." Νίκος Καζαντζάκης ... (Η θέα από τη Λάμια ... Κεφαλονιά)


Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2019

Στην έρημο του Μαρόκο (Morocco)... (Photo by Spiros Strakatos)


Καζαμπλάνκα, Μαρόκο (Casablanca Morocco) (Photo by Spiros Strakatos)


Ηλιοβασίλεμα στην έρημο...( Μαρόκο, Morocco) (Photo by Spiros Strakatos)


Καζαμπλάνκα, Μαρόκο (Casablanca Morocco) (Photo by Spiros Strakatos)


Όταν η Τέχνη προηγείται της Επιστήμης! Οι καθηγητές Αστροφυσικής Μάνος Δανέζης και Στράτος Θεοδοσίου μάς παρουσιάζουν τη ζωή και το έργο του ιδιοφυούς καλλιτέχνη που κατόρθωσε να εκφράσει το νέο επιστημονικό πνεύμα, κατανοώντας την αλήθεια της φύσης καλύτερα και γρηγορότερα από τους σύγχρονους επιστήμονες!Νταλί & Σύγχρονη Φυσική - Μ.Δανέζης, Σ.Θεοδοσίου

Καρυάτιδες... Ακρόπολη, Αθήνα


Γρύλος και διμορφοθήκη ... (Καλοκαίρι 2019, Κεφαλονιά)




Ηλιοβασίλεμα στον Άγιο Παντελεήμονα, μεταξύ Άσσου και Μύρτου...


Η μικρή παραλία Γοργοτά στη βορειοανατολική Κεφαλονιά γνωστή από τη σκηνή του αποχαιρετισμού στην ταινία "Το μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι"


Αυτοσχέδιο μομπίλε από διάφορα αντικείμενα στην παραλία της Αγίας Σοφίας... Κεφαλονιά