Κόκκινο… Ενός λουλουδιού… με ή χωρίς αγκάθια. Της νοσταλγίας ενός αμοίραστου δειλινού. («Κόκκινο», Κική Γκόβαρη, https://www.logografis.gr )

 Κόκκινο…

Της συστολής.

Του πόθου.

Του έρωτα.

Της ηδονής.

Και της αγάπης ακόμη.

Κόκκινο…

Του “Μη…”

Του “Σταμάτα!”

Του “Απαγορεύεται!”

Κόκκινο…

Της επισήμανσης.

Της διόρθωσης.

Της επισφράγισης.

Κόκκινο…

Της φωτιάς.

Και της “φωτιάς”.

Ακόμη και της κόλασης.

Κόκκινο…

Ενός λουλουδιού…

με ή χωρίς αγκάθια.

Της νοσταλγίας ενός αμοίραστου δειλινού.

Των σύννεφων του νοτιά.

Της καλοκαιρινής πανσελήνου.

Του κοκκινολαίμη πάνω σε χιονισμένο κλαδί.

Κόκκινο…

Των κλαμένων ματιών.

Των δαγκωμένων χειλιών.

Μιας γρατζουνιάς στην πλάτη.

Ενός χαστουκιού στο μάγουλο.

Κόκκινο…

Της ζωής.

Πινελιές σε φόντο ασπρόμαυρο.

Αλήθεια ποια είναι τ’ αντίθετά του, όταν το ίδιο είναι μια αντίθεση;

https://www.logografis.gr

«Κρινάκι της Παναγίας» ή «Κρινάκι της Άμμου» ή «Κρινάκι της Θάλασσας» ή «Θαλάσσιος Ασφόδελος» ή «Θαλασσόκρινο» (https://www.mixanitouxronou.gr/) ...(Σκάλα Κεφαλονιάς)

 

Αναζητώντας το ΦΩΣ

 ανακαλύπτεις τη γοητευτική πλαστικότητα της ΣΚΙΑΣ... 

Στο γέρμα του Ήλιου ... κι οι Μαργαρίτες υποκλίνονται αποκαμωμένες απ' τα παιχνίδια του...

 

 Νίκος Καρούζος

 Ένα έρημο άνθος

Βαθύτερο απ᾿ την αγάπη και την ταραχὴ

που φέρνει μέσ᾿ στο στηθος η επιθυμία

ζει στο θαλάσσιο βράχο έν᾿ άνθος ολομόναχο.

Ποιο φωνὴ τὸ κυρίεψε και μοιάζει σαν να δείχνει

την άγνωστη γαλήνη με μικρὰ χρώματα…

Είναι βγαλμένο στους κινδύνους της χαρας

αμέριμνο σαν ιδέα.

https://itzikas.wordpress.com/2015/03/14/

Λησμονιμένη η άνοιξη πλάι στα κύματα φώτισε το γκρίζο των βράχων ... Παπαρούνες της θάλασσας...

 

Το "Ημερολόγιο ενός αθέατου Απρίλη", Οδυσσέας Ελύτης

 Πιάνω την άνοιξη με προσοχή και την ανοίγω:

Με χτυπάει μια ζέστη αραχνοΰφαντη

ένα μπλε που μυρίζει ανάσα πεταλούδας

οι αστερισμοί της μαργαρίτας όλοι αλλά

και μαζί πολλά σερνόμενα ή πετούμενα

ζουζούνια, φίδια, σαύρες, κάμπιες και άλλα

τέρατα παρδαλά με κεραίες συρμάτινες

λέπια χρυσά λαμέ και πούλιες κόκκινες

Θα ‘λεγες, έτοιμα όλα τους να παν’

στο χορό των μεταμφιεσμένων του Άδη.

Μετρώντας τις αχτίδες και το φως στα πέταλα του ταραξάκου αθροίζουμε την άνοιξη...

 

Ωδή στην Αιώνια Άνοιξη...

 

Απαλό ψιθύρισμα φωτός ! "Κι αυτά κι εκείνα, και κάτι που ‘χουμε μες την Καρδιά και λάμπει αθώρητο σαν Ήλιου αχτίνα."

Όλες οι αλλαγές είναι δύσκολες στην αρχή, περίεργες στην μέση αλλά υπέροχες στο τέλος. - Ρόμπιν Σάρμα

 

Στο φως της καρδιάς της η μουσική των κυμάτων ... Παπαρούνα της θάλασσας ... Φάρος Αγίων Θεοδώρων, Αργοστόλι, Κεφαλονιά

 

Τον φόβο σου μόνο εσύ μπορείς να τον θρέψεις και μόνο εσύ μπορείς να τον καταστρέψεις. Τα τέρατα ζουν μέσα σου και στο χέρι σου είναι μόνο αν θα τα αφήσεις να μεγαλώσουν ή όχι. Ή, όπως λέει και ο Καβάφης, «Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου». https://www.anapnoes.gr/k-p-kavafis-to-fovo-sou-mono-esy-boris-na-ton-threpsis/

Η καρδιά κάθε παπαρούνας αφηγείται μια ανοιξιάτικη ιστορία και μια διαδρομή κάθε χρόνο διαφορετική...

 

«Αυτό το ''απόλυτα εντάξει'' πάντα με τρόμαζε. Μου δημιουργούσε μια αποστροφή κάτι σαν ναυτία. Κάτι μου ‘λεγε πως η αγάπη δε βολεύεται στην απόλυτη τάξη. Είναι στο λίγο, στο ελάχιστο φάλτσο. Στο αδιόρατα στραβό. Δεν είναι πουκάμισο κολλαριστό η αγάπη. Είναι ρούχο τσαλακωμένο. Φορεμένο. Με τα σημάδια του ιδρώτα να διακρίνονται πάνω του.» (Αλκυόνη Παπαδάκη)

 

 Ό,τι δεν συνέβη ποτέ, είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά. (Νίκος Καζαντζάκης)

"Κάθε ανθρωπος γίνεται καλύτερος με την τέχνη, κάνει καλύτερους τους άλλους με την αγάπη και κάνει καλύτερο τον κόσμο με τις ιδέες."

 

Ο κήπος έμπαινε στη θάλασσα...

Ο κήπος έμπαινε στη θάλασσα
βαθύ γαρούφαλο ακρωτήρι
Το χέρι σου έφευγε με το νερό
να στρώσει νυφικό το πέλαγο
Το χέρι σου άνοιγε τον ουρανό

Άγγελοι μ’ έντεκα σπαθιά
πλέανε πλάι στ’ όνομά σου
σκίζοντας τ’ ανθισμένα κύματα
Στους κόρφους σου έκρυβες μια χάρη
που ήταν το ίδιο το φεγγάρι

Φεγγάρι εδώ, φεγγάρι εκεί
αίνιγμα διαβασμένο από τη θάλασσα
Για το δικό σου το χατίρι
ο κήπος έμπαινε στη θάλασσα
βαθύ γαρούφαλο ακρωτήρι

Οδυσσέας Ελύτης

Αγριολούλουδα πλάι στη θάλασσα ...Κεφαλονιά

 

"Εμείς κάτι θυμόμαστε όταν ανοίγει τα παράθυρα η άνοιξη και τινάζει τα σεντόνια του ύπνου μες στο φως." (Γιάννης Ρίτσος)