“Δεν ξέρω, μα δεν έμεινε καθόλου σκοτάδι. ...

Ο ήλιος χύθηκε μέσα μου από χίλιες πληγές.

Και τούτη τη λευκότητα που σε περιβάλλω
δε θα τη βρεις ούτε στις Άλπεις, γιατί αυτός ο αγέρας
στριφογυρνά ως εκεί ψηλά και το χιόνι λερώνεται.
Και στο λευκό τριαντάφυλλο βρίσκεις μια ιδέα σκόνης.
Το τέλειο θαύμα θα το βρεις μοναχά μες στον άνθρωπο:
λευκές εκτάσεις που ακτινοβολούν αληθινά
στο σύμπαν και υπερέχουν. Το πιο καθαρό πράγμα λοιπόν της δημιουργίας
δεν είναι το λυκόφως, ούτε ο ουρανός που καθρεφτίζεται μες στο ποτάμι,
ούτε ο ήλιος πάνω στης μηλιάς τ’ άνθη.
Είναι η αγάπη.”

(Νικηφόρος Βρεττάκος, "Το καθαρότερο πράγμα της δημιουργίας")

 Μια μυγδαλιά και δίπλα της εσύ  

(Νικηφόρος Βρεττάκος) 

Μια μυγδαλιὰ και δίπλα της,
εσύ. Μα πότε ανθίσατε;
Στέκομαι στο παράθυρο
και σας κοιτώ και κλαίω.

Τόση χαρὰ δεν την μπορούν
τα μάτια.
Δος μου, Θεέ μου,
όλες τις στέρνες τ’ ουρανού
να στις γιομίσω.💕💕💕

"Τι νομίζεις, λοιπόν κατά βάθος η ποίηση είναι μια ανθρώπινη καρδιά φορτωμένη όλο τον κόσμο." (Άτιτλο, Νικηφόρος Βρεττάκος) https://dromospoihshs.gr/2019/03/20/20poihmatagiatinpoihsh/

 

"Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι που σήμερα μ’ έφερε, θάλασσα, κοντά σου. Αλλά κι αν ακόμη δεν είσαι μητέρα μου, μοιάζουμε πάντως." (Παραλία Αλατιές. Οι σχηματισμοί των βράχων λειτουργούν σαν φυσικές αλυκές. Κεφαλονιά)

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι
που σήμερα μ’ έφερε, θάλασσα,
κοντά σου. Αλλά κι αν ακόμη
δεν είσαι μητέρα μου, μοιάζουμε
πάντως. Μπορεί και τα λόγια μου
να είναι αέρας σαν τα δικά σου.
Καιρός είναι άλλωστε ν’ αφήσουμε
τα όνειρα, σαν μια φούχτα άμμο
που τη ρίχνουμε πίσω μας. Αρκεί
πως αυτός ο παράδοξα όμορφος
κόσμος μάς μάγεψε. Μεθύσαμε
θάλασσα!
Τόσο η ψυχή μου όσο
κ’ εσύ, τον γιομίσαμε κύματα.

(Νικηφόρος Βρεττάκος, "Συνάντηση με τη θάλασσα")

Έχω ήδη αφήσει την καρδιά µου στη γη να χτυπάει µονάχη της. (Αυτό είναι άλλωστε η ποίηση). Να µπορούν να την έχουν στις σάκες τους τα παιδιά, να την µετακινούνε οι ταξιδιώτες κ’ οι πικραµένοι που ξέµειναν από ήλιο, ν’ ακούν το φλοίσβο του µέσα της. «Eναπόθεση», Νικηφόρος Βρεττάκος

Είναι σαν κλώνος µυγδαλιάς σε ποτήρι στην καρδιά µου η αγάπη. Πέφτει πάνω της ο ήλιος και γεµίζει πουλιά. ( Νικηφόρος Βρεττάκος)

⤾💓💓💓

Η ψυχή μου ένα σμήνος μυριάδων πουλιών που τ' αλώνιζε η θύελλα. Όσα διασώθηκαν βρήκαν το δέντρο τους. Φτερούγισαν κι έμειναν μέσα στις λέξεις. (Νικηφόρος Βρεττάκος)

Τη ΜΑΓΕΙΑ δεν την ερμηνεύεις! Απλά τη ΖΕΙΣ !  (Κεφαλονιάς)

" ... ο άνθρωπος είναι ένα σύστημα ήλιου ... όλα τα κύτταρά μου είναι λίμνες που αναδίνουνε φως…"

Νηρηίδα ή Αύρα ή Αύρη : Η Αύρα ήταν κόρη της Περίβοιας από τη Φρυγία και του Τιτάνα Λέλαντα. Ανήκε στον κύκλο της Άρτεμης και μοιραζόταν με τις συντρόφισσές της την εμπειρία του κυνηγιού. (Ζωγραφική με κάρβουνο. Εμπνευσμένο από αρχαιοελληνικό άγαλμα.)

«Μου βάσταξες τις σκαλωσιές του ήλιου – ώσπου αναλήφθηκα.

Είδα τον κόσμο από το ύψος του τελευταίου φωτός.

Είσαι συ, που με βοήθησες ν’ ανακαλύψω λοιπόν

πως ο κόσμος γυρίζει έξω απ’ τη νύχτα.

Πως ο άνθρωπος είναι ένα σύστημα ήλιου.

Πως όλα τα κύτταρά μου

είναι λίμνες που αναδίνουνε φως…»

( Ν. Βρεττάκος, Ο χορός του κορυδαλλού )

"Έχω τρεις κόσμους. Μια θάλασσα, έναν ουρανό κι έναν πράσινο κήπο: τα μάτια σου. Θα μπορούσα αν τους διάβαινα και τους τρεις, να σας έλεγα πού φτάνει ο καθένας τους. Η θάλασσα, ξέρω. Ο ουρανός, υποψιάζομαι. Για τον πράσινο κήπο μου, μη με ρωτήσετε." (Ο πράσινος κήπος - Νικηφόρος Βρεττάκος)