" Οι ανταύγειες του φεγγαριού στα τζάμια σαν τα μικρά αποσπάσματα ενός ονείρου που κυνηγάμε χρόνια." (Τάσος Λειβαδίτης)

 

«Όταν χαμογελούσες ξεχνούσα τη στέγη που έσταζε ξεχνούσα το τρύπιο πάτωμα, έλεγα κιόλας, να, μες από τις τρύπες του, όπου νάναι, θα φυτρώσουνε μεγάλα κόκκινα τριαντάφυλλα.» (Τάσος Λειβαδίτης)

Αυτό που πονάει περισσότερο είναι το Λίγο που σου δώσανε για Πολύ, και το Πολύ σου που μέτρησε για Τίποτα. (Τάσος Λειβαδίτης)

Αν μου χάριζαν όλη την αιωνιότητα χωρὶς εσένα, θα προτιμούσα μια μικρὴ στιγμὴ πλάι σου. Θα θυμάμαι πάντα τα μάτια σου, φλογερὰ και μεγάλα, σα δύο νύχτες έρωτα, μες στον εμφύλιο πόλεμο. Α! ναι, ξέχασα να σου πω, πως τα στάχυα είναι χρυσὰ κι απέραντα, γιατὶ σ᾿ αγαπώ. (Τάσος Λειβαδίτης.)

Η νοσταλγία του ανέκφραστου

«Έρχονται ώρες, που ξαφνικά σε πλημμυρίζει ολάκαιρο
η νοσταλγία του ανέκφραστου - σαν τη θολή, αόριστη ανάμνηση
 απ' τη γεύση ενός καρπού,
που 'φαγες κάποτε, πριν χρόνια, σαν ήσουνα παιδί,
μια μέρα μακρινή, λιόλουστη - και θέλεις να τη θυμηθείς
κι όλο ξεφεύγει. Τα μάτια σου
γεμίζουν τότε από 'να θάμπος χαμένων παιδικών καιρών.
Ή ίσως κι από δάκρυα.


Γι' αυτό, σας λέω, πιστεύετε πάντοτε έναν άνθρωπο που
κλαίει.
Είναι η στιγμή που σας απλώνει το χέρι του,
φιμωμένο και γιγάντιο,
Εκείνο που ποτέ δε θα ειπωθεί».


Τάσος Λειβαδίτης