Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Νάρκισσος εκτεθειμένος στη μελαγχολία των ανοιξιάτικων νεφών.


Νάρκισσος - Όσκαρ Ουάιλντ (Oscar Wilde)


Όταν ο Νάρκισσος πέθανε,η λιμνούλα στην οποία καθρεπτιζόταν έβαλε τα κλάματα. Οι Νύμφες Ορειάδες τη συμπόνεσαν.Είχε δίκιο να κλαίει καθώς έχασε έναν τόσο όμορφο σύντροφο.
-Ήταν  όμορφος ο Νάρκισσος ; ρωτησε η λιμνουλα.
-Και ποιος άλλος μπορεί να το ξέρει αυτό καλύτερα από σένα αποκρίθηκαν οι Ορειάδες.
Από μας περνούσε μόνο από μπροστά χωρίς να μας δίνει καθόλου σημασία. Εσένα αναζητούσε πάντοτε,και ξάπλωνε στην όχθη σου,και έσκυβε και κοίταζε τα νερά σου και καθρέφτιζε την ομορφιά του.
Κι η λιμνούλα απάντησε:
-Εγώ όμως τον Νάρκισσο τον αγαπούσα,γιατί όταν έσκυβε από την όχθη μου και καθρεφτιζόταν,έβλεπα μέσα στα μάτια του την δική μου ομορφιά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.