Θρακιώτικες Γεύσεις: Ψωμί χωρίς ζύμωμα ευκολο και νόστιμο στην γάστρα N...

Θρακιώτικες Γεύσεις: Ψωμί χωρίς ζύμωμα εύκολο και νόστιμο στην γάστρα N...: Επειδή οι  συνταγές μας δοκιμάζονται από εμάς.... αυτή είναι η αναβαθμισμένη έκδοση της συνταγής που υπάρχει εδώ στο blog....Ακόμα ευκολότε...

Υλικά
1000 γρ αλεύρι
750 γρ χλιαρό νερό
2 φακελάκια μαγιά ξερή
1 κουταλιά της σούπας ζάχαρη (μαύρη κατά προτίμηση)
1 κουταλιά της σούπας αλάτι
Γάστρα  εμαγιέ (αν είναι αλουμινίου βάζουμε λαδόκολλα)
σουσάμι (προαιρετικά)
Λίγο λάδι.

Εκτέλεση
Σε ένα μπωλ μεγάλο ανακατεύουμε αλεύρι, μαγιά, ζάχαρη, αλάτι....
https://thrakiotika.blogspot.com/2016/08/blog-post_22.html?spref=bl

-Τι χρώμα έχει η λύπη; ρώτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά. Δεν άκουσες; Σε ρώτησα, τι χρώμα έχει η λύπη;
-Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στην αγκαλιά της. Ένα βαθύ άγριο μπλε. 
-Τι χρώμα έχουν τα όνειρα; 
-Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.
-Τι χρώμα έχει η χαρά; 
-Το χρώμα του μεσημεριού, αστεράκι μου.
-Και η μοναξιά;
-Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.
-Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.
-Το αστέρι έκλεισε τα μάτια του κι ακούμπησε στο φράχτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.
-Και η αγάπη; ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;
-...Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού, απάντησε το δέντρο.
-Τι χρώμα έχει ο έρωτας;
-Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος.
-Έτσι, ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τ' αστέρι...
Κοίταξε μακριά στο κενό... και δάκρυσε...

Αλκυόνη Παπαδάκη "Το χρώμα του φεγγαριού"

18-10-2012... Περίπατος στον υγροβιότοπο του Κουτάβου...

Η Αράχνη, σύμφωνα με τον ελληνικό μύθο, ήταν ένα κορίτσι που περηφανευόταν για τις ικανότητές της στην υφαντική. Έλεγε, μάλιστα, ότι τα δικά της υφαντά ήταν ωραιότερα κι απ' της θεάς Αθηνάς! Η θεά για να την τιμωρήσει για την έπαρσή της την μεταμόρφωσε σε έντομο. Με λίγη φαντασία στον ιστό αυτό διακρίνουμε το προφίλ του προσώπου της ...

Η νυχτοπεταλούδα εκτίθεται στο φως της λάμπας . . . Δε φαντάζεται ότι . . .

. . . στη γωνία το σαμιαμίδι παραμονεύει και θα είναι η τελευταία της συνάντηση!

# ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ ΣΕ 5 ΛΕΠΤΑ!!! # Small Pleasures (Μικρές Χαρές) 2008

Η νοσταλγία και οι μνήμες του παππού-μετανάστη από την Ανατολή ζωντανεύουν στο χαρτί που ακουμπά στα χέρια μου ο μικρός εγγονός του! Θέμα επίκαιρο και πάλι... Μετά από χρόνια η ζωή κάνει κύκλους... Ο ξεριζωμός πιο άγριος και βίαιος αυτή τη φορά...

Μετά την καταιγίδα, στο εξωκλήσι της Αγίας Βαρβάρας μέσα στους βράχους,ο ιερέας μαζεύει τα ιερά σκεύη που παρέσυραν τα νερά.(Κεφαλλονιά)

Αγία Βαρβάρα: Το γραφικό εξωκλήσι μετά την καταιγίδα. (Κεφαλλονιά)

    Περπατούσαμε αγκαλιασμένες παρέα κορίτσια,
λίγο άλλες μεγαλύτερες, κάθε απόγεμα στο δρόμο που
έφευγε από τα τελευταία σπίτια κι ανέβαινε σ' ένα
ύψωμα να καθίσομε κάτω απ'’ τα δέντρα.
    Τον δρόμο πριν δύσει τον έβρεχαν μπρος στην
πόρτα τους οι κοπέλες κι ήτανε δροσερός, μα ύστερα
πια δεν ήταν, κι όταν σ' αυτό το κομμάτι φτάναμε
κοκκινωπό ήταν το χώμα, το βράδυ γυρνώντας, κίτρινος
σαν το φεγγάρι
    Τότε μερικές τραγουδούσαν πηγαίνοντας μπρος
απ' τις άλλες, κι ήταν σα χωριστές, που τις έπαιρνε η
φωνή τους, κι έτσι όλες γυρνούσαμε μαγεμένες.

Ελένη Βακαλό

Η περιπλάνηση σε αχαρτογράφητα "νερά" θα αποδειχθεί επικίνδυνη ...

...οδυνηρά επικίνδυνη . . .

Δαυίδ και Γολιάθ:

Η πρώτη αναμέτρηση.

What is that? (Τι είναι αυτό;) 2007

 

Η αγάπη είναι η απάντηση...

Το βίαιο τέλος μιας αληθινής φιλίας. . .

Μια φορά κι έναν καιρό, κάπου σ' έναν ερημικό δρόμο, ένα παιδί έμελλε να συναντηθεί μ' ένα μικρούλι πλασματάκι που, μόλις γεννήθηκε, έζησε την εγκατάλειψη. Το παιδί το πήρε στα χέρια του τρυφερά και, κρύβοντάς το στο μπουφάν του, δήλωσε στους γονείς του ότι βρήκε έναν πιστό φίλο................. Μικρά και μεγάλα χέρια τάισαν το μικρούλι, το χάιδεψαν κι αυτό τούς το ανταπέδιδε με χίλιους διαφορετικούς τρόπους. Τρόπους που μόνο αυτό ήξερε. Έτσι μεγάλωσε ο Τόρρες, ο αγαπημένος Τόρρες!
............................................................................................................................................

Σήμερα, μετά από τέσσερα περίπου χρόνια, ένα άλλο "ανθρώπινο" χέρι τάισε τον Τόρρες, για τελευταία φορά, παριζάκι με ... δηλητήριο.......................................................................................
Ο Τόρρες έφυγε βασανιστικά........
 Έζησε πιστεύοντας φίλους του τους ανθρώπους.
Και μόνο την τελευταία -αλίμονο!- στιγμή της ζωής του ανακάλυψε ότι κάποιοι άνθρωποι ... απλά... δεν είναι άνθρωποι....
Αντίο, αγαπημένε, πιστέ, αθώε Τόρρες....

(Ραζάτα, Κεφαλονιάς)

 Κατσικάκι σε...

...επικίνδυνη αποστολή...

...Μμμμ!!!!