Αμαρυλλίδες...

 

Η Πανσέληνος των Λουλουδιών, η πανσέληνος του Μάη, τις πρώτες πρωινές ώρες είναι το ίδιο μαγική...

 

Τι θα ήταν η ζωή χωρίς τα ηλιοβασιλέματα; Στην τελευταία γωνιά της δύσης ... γαλήνια έκρηξη ...

 

Fréro Delavega - Le Chant Des Sirènes

 Δεν θα έπρεπε να κατευθύνουμε τους ανθρώπους προς την ευτυχία, κι αυτή είναι ένα είδωλο της αγοράς. Θα έπρεπε να τους κατευθύνουμε προς την αμοιβαία τρυφερότητα.

Αλεξάντρ Σολζενίτσιν

https://www.gnomikologikon.gr/

Η σκάλα του ουρανού - Κατερίνα Βερβέρη

Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Καμιά φορά που οι ζωντανοί

Στις πόρτες στέκουν ορφανοί

Ξεσπάει μια μπόρα μακρινή

Σαβαχθανί σημαίνει

Κι απ’ του παράδεισου το φως

Γυρνάει του Κάιν ο αδερφός

Και λέει της πίκρας ο ανθός

Στη γη μονάχα βγαίνει

Μα εσύ που ζεις παντοτινά

Δυο δάκρυα δώσ’ μου γιορτινά

Να πίνω εδώ στα σκοτεινά

Γιατί είμαι διψασμένη

Καμιά φορά που οι ζωντανοί

Δεν έχουν στάλα υπομονή

Ραγίζει η γυάλα η γαλανή

Λαμά λαμά σημαίνει

Αγάπη αν έχεις αλλουνού

Τη σκάλα πάρε τ’ουρανού

Μα πέτα τ’όνειρο απ’ το νου

Αλλιώς δεν ανεβαίνει

Κι εσύ που ακούς και δε μιλάς

Μα σας ευχή μοσχοβολάς

Δυο φύλλα δώσ’ μου της καρδιάς

Γιατί είμαι γυμνωμένη

 

Η ζωή μου σαν ένα πλοίο

(Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ)

Η ζωή μου σαν ένα πλοίο·

ο έρωτας η θάλασσα τριγύρω.

Εσύ, ακουμπισμένος στην κουπαστή

γέρνεις το βλέμμα ως ο βυθός

να μοιάζει πως πηδά

για να σε συναντήσει μες στα μάτια…

Χάνονται στ’ αμπάρι

οι παλιές φωνές

όπως το δελφίνι σου απαλό,

ολόδροσο στου λόγου τα παιχνίδια,

βοηθάει με θείες ψευτιές

τα ιστία που μας πάνε.

Αρμενίζοντας δεν έχω τίποτα

να χάσω ή να κερδίσω

γλιστράω με τον ελάχιστο χρόνο μου

πάνω απ’ τους δαιδάλους με τα φύκια

όπου οι πνιγμένοι σέρνονται

σε μεταθανάτιους περιπάτους.

Η ζωή μου σαν ένα πλοίο·

στην κρύα κουβέρτα

ώρες κατάμονη

μες στο μυαλό μου

γλείφω τα μέλη σου

ως το πρωί που ξημερώνομαι

σε γνωστά λιμάνια:

«Τό πρώτο φιλί»

«Η άπληστη αγάπη»

«Η ανία»

«Ο χωρισμός»

τοπωνύμια με τη λίγη πειστικότητα

που έχει η πείρα όλη.

Ω, μπές μέσα μου

και τράβα με

σ’ όσα ναυάγια σχεδίαζες έψές

γλυκά χαμογελώντας μες στον ύπνο σου,

με το ’να χέρι χαμηλά

το άλλο στήν καρδιά

σαν να μιλούσες τρυφερά

με τα τελώνια.

Κι όπως φωτισμένα

τα βραδινά νησιά

καρφώνουν τις πόρπες τους στή νύχτα,

θε να με σκίζεις με τά δικά σου τά κουπιά

θε να μέ πλές γιά τελευταία φορά,

πριν πέσει το σκοτάδι μου

και τα κατράμια δάκρυά μου

χυθούν στό φως σου όλο επάνω.

https://www.documentonews.gr/article/h-zoi-moy-san-ena-ploio/