"Ανεξάρτητα από το τι κάνει, κάθε άτομο παίζει έναν κεντρικό ρόλο στην ιστορία του κόσμου. Και συνήθως δεν το ξέρει." (Paulo Coello, "The Alchemist")

 

"Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες του Σινά. Οι κάβες της Γερακινής και το Σταρτόνι. Το επίχρισμα. Η άγια σκουριά που μας γεννά, μας τρέφει, τρέφεται από μας, και μας σκοτώνει." (Νίκος Καββαδίας)

 

Η ποίηση έρχεται από ένα μέρος που ουδείς διοικεί και ουδείς κατακτά. […] αν ήξερα από πού έρχονται τα καλά τραγούδια, θα πήγαινα εκεί πιο συχνά… (απόσπασμα από λόγο του Λέοναρντ Κοέν, 21 Οκτωβρίου 2011) ...( Πηγή : https://diastixo.gr/kritikes/poihsh/14878-phloga)

 

Ο εορτασμός των κυμάτων -το τραγούδι της θάλασσας- αποτυπωμένος στις πτυχές των κοχυλιών...

 

Καβουράκι που ζει μέσα σ' ένα μικρό κοχυλάκι...(πιθανότατα της οικογένειας Paguroidea) ...(Λάσση, Κεφαλονιά)

Κοχύλι στο ηλιοβασίλεμα...

Ένας μικρός καλοκαιρινός θησαυρός ...

Κοχύλι σε άσπρο μαύρο ...

Το καλοκαίρι εισβάλλει αθόρυβα στη ζωή και στην ψυχή μας ...

Το κοχύλι και τα χρώματα...

Χρωματική αποχή...

seashell

Σου χάρισα κοχύλι να το κρατάς στο χέρι ως τ’ άλλο καλοκαίρι που θα σε ξαναδώ ... (Ν. Γκάτσος ) ...Κοχύλι σε μαύρο φόντο...

" Το κοχύλι που μου χάρισες ακόμα το κρατώ. " Θυμάται τη θάλασσα. Τόσα χρόνια θυμάται τη θάλασσα. . . κι αναστενάζει", ψιθύριζες κάποτε καθώς τ' ακουμπούσες στ' αφτί. Εσύ τώρα μια θάλασσα ... εγώ ένα κοχύλι που θυμάται ... μα πώς ν' ακούσεις τον αναστεναγμό; " (Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος).

Ανάμεσα σε σκούρους, ροζ και γαλάζιους τόνους σέρνεται η σκέψη σ' ένα περασμένο, ξεθωριασμένο καλοκαίρι ...

Το κοχύλι που μου χάρισες, θάλασσα κουβαλάει. Στα σπλάχνα του... η πορεία κι η ιστορία του...

Πόση σοφία κρύβει σε κάθε χιλιοστό του ... πόσα κύματα και πελαγίσια βουή ...

Το κοχύλι με το περλέ όμορφο εσωτερικό στεγνώνει στον ήλιο