Ο πρώτος μικρός τζίτζικας του φετεινού καλοκαιριού, που μάλλον βιάστηκε, καθώς ο καιρός είναι ακόμα δροσερός. Το μέγεθός του περίπου στο 1/4 ενός συνηθισμένου ενήλικα και τα χρώματά του λίγο πιο σκούρα ...ακόμα.

 

"Μέσα μου χιλιάδες τραγούδια στοιβάζονται καλοκαιρινά...

. Ανοίγω το στόμα μου και μες στο πάθος μου προσπαθώ να τους βάλω μια σειρά.  Τραγουδώ. Άσχημα. Αλλά χάρη στο τραγούδι μου ξεχωρίζω από τις φλούδες των κλάδων και από τ’ άλλα άφωνα ηχεία της φύσης.  Η απέριττη περιβολή μου -γκρίζα κι ασβεστένια- μου αποκλείει κάθε παραφορά αισθητισμού κι έτσι αποκομμένος απ’ τα φανταχτερά πανηγύρια του χρόνου, τραγουδάω.  Άνοιξη, Πάσχα και βιολέτες δε γνωρίζω. Τη μόνη ανάσταση που ξέρω είναι όταν μόλις σηκώνεται κάποιο αεράκι και δροσίζει λίγο τη φοβερή κάψα της ζωής μου. Τότε παύω να ουρλιάζω -ή να τραγουδάω όπως νομίζει ο κόσμος- γιατί το θαύμα μιας δροσιάς μέσα μου βαθιά λέει περισσότερα απ’ όλα όσα δημιουργώ για να μην πεθάνω από τη ζέστη. (ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ-ΡΟΥΚ   "Ο τζίτζικας")

 

Face to face ... μ' έναν τζίτζικα ...

Το τζιτζίκι βγήκε σχεδόν αλώβητο απ' την επίθεση της γάτας ...

Τα τζιτζίκια ακόμα τραγουδούν και δίνουν ήχο στο υπόλοιπο του καλοκαιριού...

Το τζιτζίκι...

Τζιτζίκια ντουέτο...