Μαγιάτικο κρίνο ...

 

"Η αγάπη είναι σαν το νερό που τρέχει... τρέχει... ασυλλόγιστα στους γκρεμούς, που δε διαλέγει αυλάκι, δε ρωτά τα λουλούδια που ποτίζει, ούτε και τα χαλίκια που κατρακυλά. Δε ρωτά τίποτα, μόνο τρέχει. Να πεις "όχι" στην αγάπη είναι σαν να κατσουφιάζεις μπροστά σ' ένα λουλούδι που ετοιμάζεται ν' ανοίξει. Σαν να βρίζεις το φως που σου έδειξε τον κόσμο." ("Τότε που κυνηγούσα τους ανέμους", Μενέλαος Λουντέμης}

 

<< Οι τελευταίες μου λέξεις έχουν γίνει ένας κόμπος. Όταν θάρθει το βράδυ, θα γίνουν βροχή. Θα ποτίσω ένα κρίνο. Κρατώ από μνήμης το γέλιο σου. θα υφάνω μ’ αυτό στο κρίνο ένα φόρεμα.>> ("Η βροχή και το κρίνο", Νικηφόρος Βρεττάκος) ... Η ευλογία της βροχής στο λευκό του κρίνου... Σταγόνες μνήμης και ζωής..

 

... Η κατεργασία του λευκού μέρους της ψυχής είναι πιο σκληρή κι από του μαρμάρου. (Οδ. Ελύτης)

Καμιά μονιμότητα δεν μας ανήκει. Είμαστε ένα κύμα που κυλάει και προσαρμόζεται στο σχήμα που θα συναντήσει. (Χέρμαν Έσσε)