Μπροστά απ' τα μάτια μας τα δάκρυα της βροχής . . . πίσω απ' τα μάτια μας ο ήχος της ξεπλένει τα καλοκαίρια μας . . .

Δεν έχουν έλεος τα μάτια μου . . . Καρφώνουν την καρδιά του.

Γύρω μας απλά, μικρά θαύματα . . . τόσο μικρά που είναι σπουδαία. Αρκεί να φανταστούμε τη ζωή μας χωρίς αυτά!

"Δεν ονειρεύτηκα ποτέ τον χρόνο." Τη θύμησή του θέλω να κρατήσω ζωντανή. Τη θύμηση του παλιού τοίχου που κάποιο φθινόπωρο ντύθηκε χρώμα.

Εδώ ανοίγει το μάτι, το μυαλό, η πύλη τ' ουρανού. Μιλάς με τον Θεό και σ' ακούει . . .

Μέχρι το τέλος της μέρας το τριαντάφυλλο θά 'χει χαρίσει στον βοριά τα μισά του πέταλα. Στο τέλος θα κρατήσει μόνο τον κάλυκα και, για να τα θυμάται, θα του δώσει τα χρώματά τους.

Ποτέ τη γάτα δεν τη χαίρεσαι ολόκληρη! . . . Πάντα ένα κομμάτι της παραμένει μυστήριο, άγριο, χαμένο ακόμα στα βάθη της ζούγκλας . . .